De laatste hindernis...

Hij is genomen, die allerlaatste hindernis op weg naar volledig herstel. Vier maanden heb ik rondgelopen met een abces in mijn lijf met alle daarbij behorende ongemakken. Maar vorige week ben ik geopereerd en het is gelukkig alles meegevallen. Ik heb me zelfs niet vooraf druk gemaakt om infusen en ruggenprikken. Ik was het zo verschrikkelijk zat en er aan toe dat het nu eindelijk operatief verwijderd zou worden.

Ik had al goed nieuws gehad in de VU op 19 mei. Ik werd gefeliciteerd dat ik voor het eerst een "gezond" bloedbeeld had. Alle waardes waren naar behoren. Mijn HB zelfs 8.4 en dat zonder hulpmiddelen. Witte bloedlichaampjes die tussen de 3 en 10 behoren te zijn waren 4.2. Die bleven de afgelopen maanden toch steeds rond de 2 hangen. Twee dagen later zat ik bij dé chirurg in Alkmaar die gelukkig niet moeilijk deed waaruit ik begreep dat het voor hem een routine klus moest zijn. Deze man opereert maar 2 x per maand geloof ik, dus nu was het zaak om zo snel mogelijk geholpen te worden. Hij zat bij zijn eerstvolgende operatiedag al helemaal vol maar vanuit het ziekenhuis kwam er weer zoveel begrip voor de hele situatie dat ze me er tussen hebben gestopt. Met het oog op een wat langer herstel van deze operatie en de zomervakantie in het vooruitzicht, wilde de chirurg me zo snel mogelijk helpen. En dat is gelukt!

Ik ben nu herstellende en dat gaat heel erg goed. Geen vervelende naweeën tot nu toe en de wond heelt keurig. De bekende biotex-badjes vullen mijn dagen. Af en toe ben ik nog wel een beetje huiverig want "ik zou toch een lang herstel moeten hebben van deze operatie? Gaat dit niet té snel wat betekent dat het eigenlijk niet goed gaat?". Ik voel me echt naar omstandigheden heel goed. Gelukkig moet ik woensdag terug naar het ziekenhuis naar de wondpoli en dan hoop ik een bevestiging te krijgen dat het er goed uit ziet. Dan kunnen we dit eindelijk af sluiten, op naar volledige bewegingsvrijheid en lichamelijk herstel.

Vandaag ben ik jarig en ben ik 40 jaar geworden. Zaterdag vieren we dit met een groot feest en we hebben er enorm veel zin in. Julia en Fleur hebben al feestkleren uitgekozen want die mogen natuurlijk niet ontbreken en ze gaan zaterdag naar de kapper waar ze feestelijk worden gekapt. Ook ik word onder handen genomen en ben benieuwd naar het resultaat van mijn nieuwe korte coupe.

Vanaf nu alleen nog maar leuke dingen in het vooruitzicht. Straks lekker op zomervakantie naar Spanje met Mark en Astrid en Patrick en Marit. Ook Luc en Ciska komen een paar dagen langs met de camper. Wat vorig jaar werd verstoord gaan we dit jaar over doen! Wat zullen we genieten en wat zullen de kinderen het fijn hebben met elkaar. In september een paar dagen naar Marbella met Noelle en Marjon. "Je moet het níet doen" is onze nieuwe slogan. Ik straks verlost van alle ongemakken om eindelijk eens te kunnen werken aan conditie, souplesse en een sterker lichaam. Ik kijk er naar uit om over een paar weken weer eens te kunnen lopen, het vertrouwde rondje. Tot op heden kan dat nog steeds niet. Lichamelijk trek ik dat gewoon niet. Maar dat gaat echt weer komen, ik ben er van overtuigd.

Ik vind vandaag een mooi moment om deze blog definitief af te sluiten. Op mijn 40e verjaardag met alleen maar goede dingen in het vooruitzicht. HET IS KLAAR.

Drie maanden verder, misschien wel de drie moeilijkste maanden van het hele ziekte proces. Geestelijk niet, dat zit wel goed. Ben blij, vrolijk en opgeruimd. Ook nog wel eens emotioneel en verdrietig maar bijna niet noemenswaardig. Dat geeft niets, het mag en het moet ook. Er is wel het één en ander te verwerken. Veel vreugdetranen gelaten, dat wel. Nog steeds ben ik regelmatig ontroerd door al het mooie dat het me heeft gebracht en verbaas ik me hoe ik toch wel anders in het leven sta en anders tegen dingen aankijk.

Beetje bij beetje pakken we de draad op en word ik weer moeder. Ik zorg, haal de kindjes van school, doe boodschappen en maak regelmatig zelf het eten klaar. Maar alles mondjesmaat. Iets wat ik de afgelopen drie maanden heb ontdekt is dat mijn lichaam enorm te lijden heeft gehad onder de chemo’s. Toen ik er midden in zat had ik daar geen erg in maar op het moment dat alle oppeppende medicijnen weg vielen ben ik in een diep gat gevallen. Mijn lichaam is gewoon helemaal op. Totaal geen kracht, spieren of energie. Ik werd en word er vaak moedeloos van. Ook als het in je hoofd wel goed zit is het contrast met een lichaam dat niet mee wil werken erg groot. Daar ben ik soms verdrietig om en het voelt als onmacht. Ik wil zo graag weer maar ik word beperkt in mijn bewegingsvrijheid en genadeloos afgestraft als ik toch te veel doe. De eerste weken heel veel pijn gehad, overal. Zere voeten, zere benen, zere armen en handen. Enorm pijnlijke gewrichten. Ik loop moeilijk, het gaat allemaal niet soepel. Mijn zenuwen zijn aangetast door de chemo wat een heel vervelend gevoel geeft in mijn voeten en tenen. Dat gaat gelukkig steeds beter. Daar waar ik dacht: dit gaat nooit meer goed komen, is er toch ongemerkt de afgelopen weken een verbetering opgetreden. Ik ben er nog lang niet, heb nog steeds pijn en alles gaat moeizaam maar het wordt minder. Een stijgende lijn dus en dat geeft wel vertrouwen.

Ook heb ik pech gehad dat ik tijdens die laatste kuur dat abces heb opgelopen. Nog steeds is dat niet over en loop ik in het ziekenhuis van de ene chirurg naar de andere. Het is nogal gecompliceerd en er zitten risico’s verbonden aan een operatie. Niets levensbedreigends maar wel heel vervelend. Volgende week weer naar een andere chirurg die hierin gespecialiseerd is. Hoop dat hij me gerust kan stellen en zeggen dat hij het wel kan opereren en dat het goed komt. Ondertussen ben ik er aan gewend en heb er mee leren leven maar ik wil er gewoon van af. Ook zit er nog steeds een ontsteking dus dat beperkt me weer in het herstellen. Mijn bloedwaardes gaan wel omhoog maar zijn nog niet wat ze behoren te zijn. Maandag moet ik weer naar de VU voor controle en hoop dan positieve dingen te horen.

Ondertussen zijn we op onze welverdiende vakantie naar Egypte geweest. We hebben allemaal genoten en het was de moeite waard. Helaas was ik een paar dagen ziek en zit ik weer aan de antibiotica maar een kleinigheidje hou je. Het heeft geen stempel gedrukt op hoe we terug kijken op deze vakantie. Mijn haar groeit weer en ik heb deze week officieel afscheid genomen van mijn pruik. We gaan hem ritueel verbranden in de tuin zegt Frank. Ook is mijn boek klaar. Ik ben toch wel een klein beetje trots op het eindresultaat. Het is een mooi document geworden waar ik regelmatig in lees. Ik ken het allemaal al maar toch raakt het me iedere keer weer. Wat is er toch veel gebeurd.

Ondanks dat het voor mijn gevoel erg (te) langzaam gaat, zit er echt verbetering in. Het komt wel goed met mij, daar ben ik van overtuigd.

And now, the end is near, and so I face, the final curtain...

Het moment is daar, de uitslag van de PET Scan: nog steeds COMPLETE REMISSIE. Ik ben dus officieel kankervrij en hoop dat voor de rest van mijn leven te blijven. De toekomst zal bestaan uit vele controles, eerst regelmatig en daarna steeds minder frequent. De kritieke periode is de eerste twee, drie jaar. Dan heb je de meeste kans om het terug te krijgen. Daarna, als je vijf jaar schoon bent, mag je jezelf genezen noemen. Nog heel ver weg, nog een lange onzekere weg te gaan maar daardoor niet iets om minder naar uit te kijken.

Regrets, I had a few, but then again, too few to mention...

Het einde van de volledige chemotherapie, succesvol afgesloten. Maar ook het einde van mijn relaas op dit blog. De afgelopen maanden hebben bekenden en onbekenden een kijkje kunnen nemen in de keuken van de familie Bakker. Er is intens en oprecht met ons meegeleefd, we zijn enorm gesteund. We hadden het er zonder jullie niet zo goed van af kunnen brengen.
Nog steeds raak ik diep ontroerd als ik de reacties lees op de blog, als ik de kaarten zie die ik heb ontvangen, als ik denk aan al die lieve mensen om ons heen die de moeite hebben genomen om ons op wat voor manier ze konden te steunen. Ik heb het al eerder gezegd; een waanzinnig geschenk dat we nooit hadden 'gekregen' als ik niet ziek zou zijn geworden. Het bekende 'het brengt niet alleen nare dingen maar ook veel mooie dingen'. Niets is minder waar.

De afgelopen maanden heb ik mijn lief en leed op dit blog gezet. Spijt? Zeker niet, alhoewel ik me soms wel even achter mijn oren krab, er staan wel heel veel intieme dingen tussen. Vaak bewust maar ook onbewust heb ik alle schone en vuile was buiten gehangen. Ik had dit blog zo nodig om hier doorheen te kunnen komen. Teiltjes vol heb ik gehuild, over en over heb ik het gelezen. Vaak las ik een bepaalde dag wel tien keer. Het leek soms wel een boek maar het ging verdorie wel over MIJ. Ik ben mezelf ook aardig tegen gekomen en heus niet altijd leuk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik was toch altijd de Linda van no-nonsense; niet zeuren, niet zweven, niet ergens in blijven hangen, 'trek die pleister er in één keer af' en verder gaan. Maar achter die houding zit toch ook een heel andere Linda. En ik moet zeggen, ik vind haar best aardig! Maar het is nu ook tijd dat ik straks weer bij het schoolplein sta en 'gewoon' Linda ben en niet de Linda waarvan iedereen weet wat ik het afgelopen weekend heb gedaan en welke ongemakken ik nu weer ben tegen gekomen. Ik heb dit ook publiekelijk willen delen omdat me dat goed uit kwam, niet keer op keer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Het van je afschrijven is zo goed.

Ik zal zelf waarschijnlijk de blog nog regelmatig aanklikken, misschien zelfs wel een keer iets schrijven over mijn herstel als blijkt dat ik het toch heel moeilijk vind om afscheid te nemen van mijn 'vriend in bange dagen'. Want ik zal wat uurtjes doorgebracht hebben in het bed of op de bank met mijn laptopje op schoot.
Mijn blog is mijn uitlaatklep geweest in al deze maanden. Wat ik niet wilde of kon uitspreken, schreef ik op. Mensen die mij goed kennen weten ook dat ik geen prater ben. Mijn moeder zegt vaak dat ze door middel van mijn blog meer over me te weten is gekomen dan via onze dagelijkse gesprekken. Mijn vader zit vaak te huilen als hij mijn verhalen leest. Mijn blog was mijn beste vriend om het zo maar te zeggen. Hij liet me vertellen, huilen en verwerken wanneer ik dat wilde. Hij luisterde alleen maar, zei niets terug en stelde ook geen vragen. Dat is waar ik behoefte aan had. Dat is wat me er ook doorheen heeft gesleept. Maar het is ook goed dat daar nu een einde aan komt. We moeten weer verder proberen te gaan met het gewone leven.
De blog blijft gewoon zweven op het internet. Wie weet surft er in de toekomst iemand voorbij die er wat aan heeft, of die behoefte heeft om iets te lezen over lotgenoten. Als ik op deze manier iemand in een soortgelijke situatie van dienst kan zijn, doe ik dat graag.

Ik begon het verhaal met de woorden 'Ik word wakker', en de computer sloeg het document automatisch op onder de titel: Ik word wakker. Naarmate de maanden vorderden werd dit 'Ik word wakker' wel een heel toepasselijke titel. In eerste instantie werd ik wakker omdat ik ernstig ziek was, zelfs een levensbedreigende ziekte had. Nog is het soms moeilijk te bevatten. Vervolgens werd ik wakker omdat ik in ene heel anders tegen het leven aan ging kijken, mijn kinderen op een andere manier zag, en me daar soms zelfs schuldig over voelde. Frank niet, daar hoef ik niet voor wakker te worden, ik zit nog steeds in die droom en hoop daar nog jarenlang in te mogen blijven.
Wat hadden wij het toch altijd 'voor elkaar'. Leuk huis, leuk gezin, we kwamen niets tekort, allebei een leuke baan en financieel geen zorgen. Maar na alles dat we hebben meegemaakt zijn we toch wel wakker geschud. Het is uiteindelijk allemaal zo betrekkelijk.

Wat is er veel gebeurd. Het aangaan, doorstaan en overleven van de chemokuren. En wat hebben we het uiteindelijk goed gedaan! Wat is belangrijk in het leven? Hoe vul je je leven in? Met wie en waarom? Wakker geworden van al die lieve vrienden om ons heen die er altijd al waren maar er nu echt ook voor je zijn. Yvon omschreef het heel erg mooi: "Je bent veel liefde tegen gekomen de afgelopen maanden denk ik zo, het was er al, maar soms ga je er gewoon aan voorbij". Ze heeft het niet beter kunnen verwoorden.
Ik ga hier geen namen noemen omdat ik helemaal niemand te kort wil doen en bang ben dat ik misschien iemand vergeet, maar nogmaals allemaal ontzettend bedankt voor alles! Jullie hebben geen idee wat dit voor ons heeft betekend.

Nu gaan we verder, proberen we de draad weer op te pakken. Beetje bij beetje, alles op zijn tijd en niets overhaasten. Er zal wellicht nog een tijd komen van verwerking, van verdriet, angst maar hopelijk ook weer van vertrouwen. Komt de kanker terug en zo ja, hoe en waar? Word ik wel weer helemaal de oude? Zullen er lichamelijk schadelijke gevolgen zijn van deze intensieve chemokuren? Niemand weet het nog, de tijd zal het leren.

Ik zal het proberen te confronteren zoals ik het al deze maanden heb gedaan; dag voor dag en elke dag is weer anders.

I did it myyyyyyyyyy wayyyyyyyyyy.

Zondagochtend, ik laat nog even de laatste dagen langs mijn hoofd passeren. Ik zou hier eigenlijk niet meer verschijnen, alles was gezegd en geschreven, tenzij er nog iets 'noemenswaardig' zou gebeuren...

Het is vrijdagavond en we eten bij mijn ouders. Lekker gegrilde kip met sla en patatjes. In ene zegt Frank: Arnout belde me nog of ik zin had om vanavond een biertje met hem te drinken. Ik zeg: goh wat leuk!, moet je doen. Ja, zegt Frank, maar dan moet ik wel eerst een uurtje zaalvoetballen met hem want ze komen iemand te kort. Haha, zeg ik, lekker uitgekookt! Maar als je gaat, doe je wel voorzichtig?! De wedstrijd is in de sporthal in Heiloo en ze spelen tegen een ander team met allemaal bekenden dus Frank besluit om het te doen. Hij vindt het ook leuk om de anderen weer eens te zien en te spreken.

Om kwart over 1 word ik wakker en zie dat Frank nog niet thuis is. Ik maak me een beetje zorgen maar spreek mezelf toe niet zo kinderachtig te doen. Ik ben namelijk een enorme bange schijterd als ik alleen thuis ben. Ik was al bang dat ik niet in slaap zou vallen want ik vind het maar niks zo alleenig zonder man in huis. Ik slaap toch weer verder en na verloop van tijd hoor ik hem boven komen. Hij is erg aan het zuchten, het lijkt wel of hij buiten adem is of heeft hij misschien toch een biertje te veel gehad? Ik zeg verder niets want daar ben ik te moe voor en slaap gewoon verder.

Om kwart over drie hoor ik naast me: Lin, pfff pfff, ben je wakker? Ik schrik natuurlijk en zit rechtop in bed: hè, wat, waar? Oh Lin, ik heb zo'n pijn, ik trek het niet meer, mijn enkel! Mijn eerste reactie is natuurlijk: Lummel!, ik zei het nog, kijk nou uit! Maar daar kunnen we nu niets meer aan doen. Hij crepeert van de pijn. Eerst ging het nog wel maar naarmate de tijd vordert, doet het steeds meer pijn en nu is het ondraaglijk. Wat moeten we? Naar het ziekenhuis? Tja, we kunnen de kinderen toch niet alleen laten en om nu midden in de nacht iemand de schrik op het lijf te jagen en wakker te bellen... Hij wilde eerst naar het toilet, moest plassen. Ik had mijn kots emmer al gepakt en voorgesteld dat hij het daar in zou doen, maar dat lukte niet. En daar ging Frank, op handen en knieën kermend naar de badkamer. Ik kon hem niet echt ondersteunen want hij is te groot en te zwaar voor me, helemaal nu, en ik ben zo stijf als een plank van de gewrichtspijnen. Daar waar hij mij een paar weken geleden nog 'Boki' noemde, kon die naam nu echt aan hem gegeven worden. Hij had enorm veel pijn en sleepte zichzelf de badkamer in om tot rust te komen op het toilet. Ik stond er bij en keek er naar. En toen viel hij flauw, ik kon hem nog net opvangen zodat hij niet tegen de deurpost zou vallen met zijn hoofd. Daar lag hij, in zijn nakie op de overloop, badend in het koude zweet. Instinctief pakte ik snel zijn badjas en legde die over hem heen. Ik hoorde nog: lekker Lin, ik blijf hier even liggen. Ga jij maar alvast nadenken over wat voor kleur fiets jij wilt! En we moeten weer hard lachen samen. Want daar waar ik al die maanden het patiëntje ben geweest, zijn de rollen nu echt omgedraaid. Het lijkt wel of het lot er mee speelt dat dit ook gebeurt op een moment dat ik opknappende heen ben. Ik besluit om mijn medicijnen koffer te pakken en hem volledig te drogeren. 1000 mg. Paracetamol, 50 mg. Diclofenac en een Oxazepam. Dat hielp bij mij ook altijd. Hij sleept zichzelf terug naar het bed en schreeuwt het nog net niet uit van de pijn. Straks ga jij nog beneden op de bank liggen omdat je mijn gekerm niet aan kunt horen, zegt hij. Maar na een kwartiertje gaat hij rustiger ademen en zegt hij dat hij nu begrijpt wat ik altijd bedoelde als ik zei: ik voel hem er in komen hoor! Hij valt in slaap en slaapt door tot half 8.

Hij wordt wakker, nog steeds met pijn maar de scherpe kantjes zijn er van af. Zijn enkel is totaal niet gezwollen, je ziet er eigenlijk niets aan. Wat moeten we nu? We moeten toch naar het ziekenhuis want stel je voor dat het wel gebroken is. We wachten tot half negen en bellen mijn moeder die meteen komt om de meiden op te halen en we gaan naar het ziekenhuis. Nu is het nog rustig op de EHBO. We zitten een half uur te wachten en Frank zegt: joh, ga jij maar. Dit kan best nog wel even duren. Ik bel wel als ik klaar ben. Ik vind het moeilijk want hij heeft mij toch ook nooit alleen gelaten. Ik besluit om de boodschappen maar te gaan doen want ik moet 's middags naar Amsterdam als dat door kan gaan. Frank kan nu geen boodschappen meer doen. Ik ga snel terug naar Heiloo, doe alle boodschappen en net als ik thuis ben gaat de telefoon dat Frank klaar is. Ze hebben 5 foto's gemaakt, het is niet gebroken maar hoogstwaarschijnlijk gescheurd of zwaar gekneusd. Hij moet maar naar huis gaan, met het pootje omhoog, rust houden.

Tijdens de boodschappen was ik Kiek tegen gekomen en die zei al dat de meiden 's middags bij haar mochten komen en Frank ook. Ik kon dus met een gerust hart naar Amsterdam voor de high tea. Om twee uur ging ik in de auto Noelle en Marjon ophalen. Er was maar één plekje op Prinsengracht om te parkeren, precies tegenover de ingang van het hotel en Linnie kon er zo in rijden. Alsof het voor ons was gereserveerd; Pole Position. Wat een mazzel. Het heeft zo moeten zijn riep Noelle al. De high tea was heerlijk en we hebben drie uur lang aan tafel gezeten en gekletst. Toen weer terug naar Heiloo. Om 7 uur was ik bij Karel en Kiek om Frank en de meiden op te halen. Het ging met Frank gelukkig wat beter. Hij kon er steeds 'makkelijker' op staan. Karel had nog krukken voor hem dus die heeft hij mee gekregen. Wie weet loopt het allemaal met een sisser af. Rond half negen gingen we weer naar huis. Ik was echt kapot, al met al een veel te drukke dag en ik ben meteen naar bed gegaan. Heerlijk geslapen en vandaag weer op tijd wakker geworden. Vandaag doen we rustig aan. We eten vanavond bij Luc en Cis dus daar gaan we rond een uur of 4 naar toe.

Morgen de echte afsluiting. Om 9 uur moet ik in het ziekenhuis zijn voor de definitieve uitslag.