Tatatatatataaaaaa, ik weeg op maandag ochtend 58.4 kg. Het komt er weer aan! En nu deze week flink door eten. Vandaag krijg ik ook mijn laatste prik voor het beenmerg, om 1 uur want dat moet elke dag op een vaste tijd. Zaterdagmiddag toen we op Brenda zaten te wachten kreeg ik in ene last van botpijn. Niet storend, niet pijnlijk, maar ik kon moeilijker lopen. Het zat echt in mijn onderrug en bekken, ook de plek waar ze de beenmergpunctie doen, en het werd steeds heviger. Een soort sidder aal die door je lijf gaat. Later voelde ik het ook in mijn borstbeen, dat is ook een plek waar veel beenmerg zit. Het is opmerkelijk om te zien hoe alle bijwerkingen van de kuur elkaar opvolgen. Eerst de misselijkheid en het braken, de obstipatie, dan de ontstoken slijmvliezen in mijn mond en mijn smaak weg en zo. Daarna de darmklachten en vervolgens de botpijn die overigens nu zo goed als weg is. Gaat trouwens ook weg met 2 paracetamols dus prima op te vangen. Maar elk kwaaltje volgt elkaar op en dat maakt het ook draaglijk. En wat ook fijn is, het gaat ook weer over. Het enige dat zeg maar sluimerend blijft is een weeïg gevoel van misselijkheid en die duizeligheid, maar daar wen je aan. En ik denk weer vooruit naar de volgende kuren dat als het toch zo mag gaan, dat het misschien allemaal mee gaat vallen. Ik denk wel dat als je straks alles tegelijk krijgt, je echt heel beroerd kan zijn.

Ondertussen gaat het leven verder in huize Bakker en staat Julia met een big smile voor me. Ze roept: ik heb een verrassing!!!! Ik kijk haar aan en denk wat ziet ze er anders uit. Kijk mama! En ze geeft me weer een big smile. Haar eerste boventandje is er uit. Ze staat te dansen en te springen. Ik heb hem er zo uitgetrokken, en het deed helemaal geen zeer. Ik pak haar vast en roep, wat word je groot! Net 7 geworden en nu dan ook je eerste voortand er uit. Ze vindt het prachtig. Mama moet helemaal even wennen aan die nieuwe Juul en ze praat ook ineens heel anders.

Ik moet deze week zelf ook de tandarts bellen voor een afspraak. Ik ga vragen of ik even tussendoor mag komen nu mijn mond weer zo goed als geheeld is en voordat ik aan de tweede kuur begin. Dat mag vast wel, en inderdaad, morgen om 11.20 kan ik al komen.

Om 12 uur ga ik naar school om de kinderen op te halen. Ook voor het eerst in weken. Spreek wat moeders bij de zandbak, zijn allemaal blij me te zien, leven zo ontzettend met ons mee en vinden de pruik ook heel mooi. Fleur blij verrast dat mama er staat. Roept natuurlijk meteen: Moeten jullie mijn mama’s kale koppie zien? Het is voor het kind de normaalste zaak van de wereld. Maar dat doen we natuurlijk niet.

Om kwart over één breng ik ze weer naar school terug. Ga daarna even langs mijn schoonmoeder om mijn pruik te laten zien en we zitten gezellig te kletsen maar ook even samen te huilen. Het is grappig want ik ga dus eigenlijk nooit uit mezef naar mijn schoonmoeder. Of het nu komt omdat ik er nu even tijd voor heb weet ik niet maar ik dacht echt bij mezelf: ik ga even langs ‘het ouwe mensie’ zoals vader Jaap haar altijd noemde. Ze stelt het ook enorm op prijs dat ik er ben. Daarna doe ik boodschappen. Twee maanden geen boodschappen gedaan en nu als een kind in een snoepwinkel alles in je mandje kunnen gooien en het ook allemaal kunnen en mogen op eten want je mag dikker worden. Dat gaat gezellig worden deze week. We koken vanavond voor het eerst ook weer thuis en eten thuis. Gezonde broccoli mam ! Die zit lekker op Terschelling en geniet ook. We bellen elke dag en ik hoor haar opfleuren als ze mijn opgewekte stemmetje hoort over de telefoon.

Ik kleed me aan, ik maak me op, ik doe boodschappen, ik haal de kinderen van school, Ik kook. Ik neem weer deel aan het normale leven!