Het is vrijdag en ik voel me nog steeds goed! Lekker gevoel. Wel een zetpil tegen de misselijkheid genomen want die is er continu maar verder gaat het prima. Ik douche, en wil me aankleden. Probleempje, ik heb dus echt allemaal veel te grote kleren. Ik kijk in de kast en ga op zoek naar iets van ‘vroeger’ toen ik wat slanker was. En daar hangt ie, ……… mijn trouwjurk! Oooh, denk ik, zal ik wel, zal ik niet. What the heck, ik ga hem even passen. Hij zit als gegoten. Ik loop naar beneden, zet mijn pruik op en doe mijn trouwschoenen aan. Wauw, wat zie ik er mooi uit! Ik loop te paraderen over de overloop en zie mezelf continue in de spiegel in Julia haar kamer. Ik ga voor de spiegel staan en probeer me in te denken hoe mooi Juul zal zijn in deze jurk, als ze hem tegen die tijd wil dragen. En glimlachend pink ik een traantje weg. Mijn zus zou even bij me langs komen, die zal wel denken als ze me zo ziet, die is in een delirium. Maar dat ben ik niet. Ik ben gewoon blij!

Ik ga samen met mijn zus boodschappen doen. Spreek voor de eerste keer een aantal mensen in het winkelcentrum en koop een nieuwe spijkerbroek. Eentje die afgeprijsd is want ik ben bang dat als ik een dure koop, die straks of te klein of misschien wel te groot is. Maar het is een mooi, net broekje. Rond 12 uur voel ik dat ik moe word. We halen nog even haring voor de goede vetten en gaan dan weer naar huis. Frank is ook thuis met Fleur, hij heeft de tafel al gedekt. Ik zeg tegen hem: je raadt nooit wat ik gedaan heb vanmorgen toen ik me aan wilde kleden. En wat denk je, hij raadt het toch wel! Hij zegt meteen: oh, dat weet ik nu al, jij hebt je trouwjurk aan getrokken. Mijn zus en ik kijken allebei verbaasd op, hoe weet jij dat nou? Ja, dat weet ik gewoon, ik ken je toch door en door. En zo is het ook. We kennen elkaar door en door.

De middag breng ik weer door op bed, ik slaap niet maar lig wel lekker te rusten. Fleur is bij me en is echt stront maar dan ook stront vervelend. Ze luistert niet, doet ondeugende dingen, zeurt de hele tijd en ik baal er van. Ik wil eigenlijk gewoon slapen. Aan de ene kant vind ik het wel fijn dat ze zo vervelend is. Ik heb natuurlijk de afgelopen dagen mijn kinderen de hemel in geprezen maar gelukkig is het ook nog steeds een normaal kind, dat ook vervelend kan zijn. Julia is er niet want die heeft een partijtje. Ze gaan naar de kaasboerderij en gaan zelf kaas maken. Frank komt rond 3 uur thuis en ik vraag hem Fleur alsjeblieft mee te nemen want ik ben haar echt zat. Hij neemt haar mee naar zijn moeder en ik ga even lekker slapen. Om half 5 word ik wakker uit een diepe slaap. Ik realiseer me dat Julia ieder moment thuis gebracht kan worden en Frank is er nog niet. Maar ik kan toch ook niet de deur open doen met dat kale hoofd en al die kindjes laten schrikken. Want als je thuis gebracht wordt van een partijtje zijn er meestal nog andere kindjes bij die nog weggebracht moeten worden. Mijn pruik ligt beneden en die wil ik echt niet pakken. Dus ik besluit om een sjaal om mijn hoofd te draperen. Zo zal ik dan de deur wel open doen. Het staat eigenlijk niet eens gek. Ik heb al die tijd geroepen dat ik echt geen mens ben voor een sjaal of een doekje op mijn hoofd, maar het stoort me niet. Ondertussen komt Frank thuis dus ik hoef de deur niet meer open te doen. Ik praat wel even uit het raam om de moeder te bedanken en te vragen of het leuk was. Er staan inderdaad nog 3 andere kinderen bij maar ik heb mijn sjaal op dus ze schrikken niet. Julia komt meteen enthousiast naar boven gerend. Mam, ik heb zelf kaas gemaakt, kijk! En ze mikt een heel nat rond kaasje op mijn bed. Gatver, zeg ik, mama’s hele bed nat, dus ik trek meteen mijn hoeslaken er af. Je moet je voorstellen hoe het stinkt, zo’n nat vers kaasje. En dan ’s nachts misselijk in bed liggen en de hele tijd die kaas ruiken. Het is wel een ontzettend leuk idee. Ze moet het kaasje namelijk nog ‘afmaken’ door het een aantal dagen in te smeren met zout en om te draaien. Ze is helemaal in haar nopjes met haar kaasje en gaat het de komende dagen echt verzorgen. Ik ben benieuwd hoe het smaakt als hij helemaal rijp is.

We eten bij Mark en Astrid en ik besluit om met sjaal naar ze toe te gaan in plaats van met pruik. Het zit gewoon lekkerder en mijn haren hangen niet steeds half in mijn eten. Ik moet echt nog wennen aan dat lange haar. En omdat ik de pruik niet zomaar elke week mag wassen, is het prettig als ik hem niet op heb tijdens het eten. We zitten eerst lekker in de tuin in het zonnetje. Het is een strak blauwe hemel en de temperatuur is heerlijk. Ik geniet weer. Daarna zitten weer lekker aan de biefstuk met sla en gebakken aardappels. Deze keer zitten we met z’n achten aan tafel, we lijken wel 1 groot gezin. Het is gezellig en we gaan rond 9 uur weer naar huis. Nog even televisie gekeken en hop naar bed. Lekker slapen. Weer een goede dag gehad. Tot nu toe overtreffen de goede dagen de slechte volledig.

Maar toch, eenmaal in bed, kan ik de slaap niet vatten. Ik lig lekker bij Frank op zijn kantje, in zijn armen, lepeltje lepeltje, naar de tv te kijken en we strelen elkaar en ik denk bij mezelf, jeetje, dat is lang geleden. Binnen no time hoor ik Frank zwaarder adem halen, niet van de opwinding, maar hij ligt te slapen. Die jongen is gewoon ook bek en befkaf. Ik ga naar mijn eigen bed maar kan de slaap niet vatten. Rond kwart over 1 hoor ik beneden een telefoon piepen. Hé, een sms-je, op dit tijdstip? Wie kan dat zijn. Ik ben te wakker om tot morgen te wachten dus ik ga toch naar beneden. Ik lees het volgende:

Zit nu alleen …… Te staren in het vuur van de open haard …… buiten ……. en denk aan jullie ….. aan de angsten … het vechten … jullie moed …… en onvoorwaardelijke liefde! Ik bewonder jullie wilskracht …. en jouw afzien. Kom een keer samen met ons hier lekker staren in het vuur. Slaap lekker allebei.

Daar zit ik dan, alleen aan de keukentafel, en zie hem voor me zittend in de tuin, in zijn eentje. Deze woorden komen gewoon diep uit zijn hart en raken me diep van binnen. En weer realiseer ik me, wij doen dit niet alleen, wij staan er niet alleen voor. Wij doen dit samen met zoveel lieve vrienden die gewoon zo intens met ons meeleven dat de tranen van emotie weer over mijn wangen biggelen. Bedankt lieve vriend voor deze sms. Je weet niet half wat dit voor mij betekent.

Ik ga weer naar boven en neem een slaappil. Het is ondertussen 5 over half 2.