Met het begin van de nieuwe kuur, komen ook meteen de bijwerkingen weer naar voren. We beginnen met de obstipatie. Keek ik vorige week nog vol bewondering achter me in de toiletpot naar die enorme hoeveelheid die ik had geproduceerd, nu moet ik weer genoegen nemen met drie kiezelsteentjes. De arts heeft me geadviseerd om laxeermiddelen te gaan gebruiken want als je je ontlasting niet kwijt kunt, kun je daar ook heel misselijk van worden. Dat wist ik niet. Dus nu neem ik 2 x daags een zakje Movicolon, een poeder dat je in water moet oplossen. Dat deed ik bij de eerste kuur niet. Misschien weer een reden dat ik op dag 3 zo ziek werd. Mijn smaak begint alweer te veranderen, in mijn mond komen weer kleine blaasjes, of heb ik misschien iets te hard gepoetst. De duizeligheid en misselijkheid zijn steeds op de achtergrond.

Met mijn eetlust is gelukkig nog steeds niets aan de hand. Ik heb continu trek. Koop ik vorige week nog een nieuwe broek, maat 34, die op dat moment als gegoten zit, zit er deze week toch alweer een smulrol over de rand. Ik dacht al, als dit zo door gaat geef ik me op voor Hollands Next Top Model want ik kan zo over de catwalk met dat magere lijf, maar dat gaat nu niet meer lukken. Gelukkig maar want ik mag echt wel wat meer vet op het lijf hebben. Maar dan graag over het hele lijf en niet alleen in het zwemband gebied. Die nieuwe broek is misschien toch een miskoop geweest. Ik denk dat het vele eten van de afgelopen 1½ week in ene opgeslagen wordt in mijn lijf. Frank is er blij mee want die heeft weer een rolletje waar hij straks de injecties in kan prikken. Ik loop echt niet de hele dag te snoepen maar eet veel meer brood, volvette zuivel produkten, geen light produkten meer en gebruik weer suiker in mijn thee. Ik ga straks nog een gezellige dikkerd worden.

Julia en Fleur willen de mensen ook graag bedanken voor alle kaarten die ze hebben ontvangen. We moeten nu sorteren als de post komt en hebben 3 stapeltjes. Leuk hoor! Julia kan zelf al lezen dus die gaat er echt voor zitten en Fleur lees ik voor. Vaak vragen ze aan me: wie is dat? Dus dan leg ik ze uit van wie de kaarten komen. Fleur haar mandje met kaarten staat op de kast naast de mijne. Af en toe vind ik nog wel eens een kaart van mij in haar mand want ze haalt toch stiekem de kaarten die zij mooi vindt er uit.

Frank vraagt zich af of ik soms niet te ver ga met ‘openhartig’ schrijven. Ondertussen wordt de blog door veel mensen gelezen en je geeft je wel erg bloot Lin. Maar dit is mijn dagboek, dit is wat ik vast wil leggen voor later om te zien hoe ik deze periode door ben gekomen dus ik ga de dingen niet mooier en netter omschrijven dan ze zijn. Hij mompelt wat en loopt weer naar beneden. Maar ik zal er wel rekening mee houden dat ik hem iets meer zal ontzien in mijn relaas hoewel ik dat wel jammer vind.

’s Middags gaan we weer naar de VU. We gaan eerst langs de verpleegafdeling Hematologie want we brengen de informatie video voor de kinderen terug die we mochten lenen. We hebben de kinderen deze film uiteindelijk niet laten zien omdat het ging over kinderen van ouders met kanker die ook dood gaan. Dat vonden we niet nodig. We staan aan de balie en praten met de verpleegster. En daar is Dr. Visser, terug van vakantie en hij komt direct een praatje met ons maken. Vraagt hoe het met me gaat dus ik antwoord ‘erg goed’ en hij zegt meteen dat ik mooie haren heb. Hij had ook al van zijn collega gehoord dat het goed met me ging. Ze hebben blijkbaar de dossiers al doorgesproken. Hij geeft me een standje dat ik moet proberen meer te slapen en te rusten want anders ga ik het echt oplopen. Meestal na een week of 6 stort je volledig in, vertelt hij me. Ik mag ’s nachts ook niet meer achter de computer zitten en moet ’s avonds rond een uur of half 11 al een slaappil nemen. Een ziek lichaam heeft rust nodig anders gaat het niet goed. Ik beloof hem mijn best te doen.

Om 2 uur zit ik weer aan de chemo. Dit is maar 1 zak dus met een uurtje staan we weer buiten. Alles gaat goed, wel tijdens de zak misselijk maar dat neemt weer af. Ik voel me verder ’s avonds ook prima. Deze dag pikken we gewoon weer mee.

Om half 11 neem ik een slaappil en ga naar bed. Ik val vrij snel in slaap en word om 5 uur wakker. Met het verbod van Dr. Visser in mijn achterhoofd dat ik ’s nachts niet meer achter de computer mag zitten blijf ik keurig netjes liggen in bed, ik slaap niet meer maar ik rust toch. Dan hoor ik een haan kraaien en kijk op de wekker. Ja hoor, 6 uur, nu is het ochtend, nu mag ik er uit. Op naar mijn nieuwe beste vriend “de computer”. En nu op naar de 3e dag chemo in deze kuur, en afwachten wat er vanavond rond 9 uur gaat gebeuren. De vorige woensdag staat me nog vers in mijn geheugen gegrift.