Vrijdagavond rond half 10 ’s avonds komt de botpijn weer opzetten. Die is eigenlijk de hele dag op de achtergrond geweest maar niet storend. Maar nu zet het door. Gelukkig ben ik de angst om mijn hart kwijt want nu steekt het ook enorm in mijn borstbeen op de plek waar je hart zit. Maar ik weet dat dit echt het bot is en niet mijn hart. Ik ga naar bed met paracetamol en een slaappil in de hoop dat die slaappil me de hele nacht door laat trekken. Maar om 4 uur is het raak. Ik word weer wakker van de pijn. Weer te moe om uit bed te stappen maar uiteindelijk strompel ik naar de badkamer om paracetamol te pakken, ik kan er haast niet van lopen. Het zit nu helemaal in mijn benen maar ook in mijn schouders. Frank wordt wakker van me en denkt dat ik moet spugen omdat ik zo voor over gebogen loop. Maar gelukkig dat niet. Ik zal uit voorzorg nu maar een glas water en paracetamol op mijn nachtkastje zetten, dat bespaart me dat loopje naar de badkamer.

Zaterdagochtend, geloof het of niet, maar ik slaap zowaar uit. Ik hoor natuurlijk wel van alles om me heen maar blijf in een soort roes en doe mijn ogen pas echt open rond een uur of 10. Frank maakt me eigenlijk wakker want het is toch echt tijd voor je pillen Lin, je bent al 2 uur ‘te laat’. Fleur is dwars, Frank is haar spuugzat, ze wil niet naar gym, ze wil niet douchen, ze wil helemaal niets. Jaaaa, snoep en koek! Dat wil ze wel. Daar gaat nu dus even een slot op. Het wordt tijd dat mevrouwtje nu maar eens normaal gaat eten. Ze is ook iedere keer ‘te laat’ met naar het toilet gaat. Ik zal de afgelopen weken wat onderbroeken direct in de prullenbak hebben gegooid want die poepvlekken gaan er toch niet meer uit. Maar het stoort ons enorm. Hoe moeten we dit bekijken? Is dit een soort van aandacht vragen, is dit gewoon makkelijkheid van haar of heeft het toch met de hele situatie te maken? Moeilijk te doorgronden. Maar pedagogisch totaal niet verantwoord…… wij noemen toch af en toe al op dat zwarte piet álles ziet en hoort en dat kindjes die bijna 5 zijn echt op tijd naar het toilet moeten gaan. Want ja, grote kado’s, die moet je natuurlijk wel verdienen. Slecht hè? Maar ze staat wel iedere keer bij het raam te kijken of ze een glimp van hem opvangt en dan belooft ze dat ze de volgende keer op tijd zal zijn. Maar die belofte heb ik de afgelopen weken al een keer of 6 gehoord dus daar hecht ik ook niet zoveel waarde aan. In het begin had ik alle begrip, tsja, een ongelukje, dat kan gebeuren schat, het is niet erg maar nu begin ik echt boos te worden. Wij hebben dit met Julia ook nooit gehad, die was eigenlijk op het moment dat ze zindelijk was, ook echt zindelijk op een klein ongelukje na. Maar de ‘ongelukjes’ van Fleur zijn echt geen ongelukjes meer. Je kunt op een gegeven moment ook nergens meer met haar naar toe en dat is gewoon storend. Hopen maar dat dit weer één van de bekende fases is en dat het snel over gaat.

Gedurende de dag blijft de botpijn weer op de achtergrond. Vanavond is de barbecue van de ondernemers vereniging Heiloo bij de Golfbaan en daar gaan we naar toe. Ik hoop maar dat ik me goed voel want ik heb er wel zin in. Julia en Fleur zouden bij Ivo en Marjon logeren maar Ivo is ziek en dat is geen optie. Ook omdat we zelf niet zitten te wachten op zieke kinderen die mij dan misschien weer aansteken. Gelukkig hebben we genoeg back-up dus ik zal in de loop van de dag eens gaan kijken waar ze terecht kunnen. Ook kan oma Bakker op komen passen, ze in bed leggen en dan de babyfoon bij de buren zetten. Opties genoeg. Luc is vandaag ook jarig dus na de barbecue gaan we nog even bij Luc langs op zijn verjaardag.

Het is ondertussen half 5, ik loop nog steeds in mijn pyjama. Frank heeft de boodschappen gedaan en ging vanmiddag de kooi van de ratjes verschonen samen met de kinderen. Ratjes?, ja, wij hebben sinds 2 maanden 2 ratjes. Wizzy en Pluisje. Ik was het er totaal niet mee eens maar Frank wilde graag dat Julia een huisdier kreeg omdat ze zo dol is op dieren. Frank had er een hele studie van gemaakt. Ratjes, dat waren de leukste huisdieren. Ze slapen niet overdag, zijn niet zo passief als een konijn of een cavia en je kunt ze hand tam maken. We beloofden Julia uiteindelijk een rat voor haar B-diploma. Dat heeft ze op 30 juni gehaald. Net 4 dagen nadat we te horen hadden gekregen dat ik kanker had. De timing was perfekt …. maar het kind rekende er al op. Ik zag het helemaal niet zitten. Frank had via internet iemand gevonden die een nestje had met jonge ratjes en die konden we dan na de vakantie ophalen. Zo gezegd, zo gedaan. Fleur moest er natuurlijk ook één en dat was ook veel gezelliger voor de ratjes zelf. Een mooie kooi gekocht, nog gespoten in de kleur van ons schilderwerk zodat hij goed in het nieuwe interieur paste (handig de schilder in huis!) en de ratjes er in. De eerste dagen waren echt een drama. Ze waren natuurlijk zo enthousiast met die beestjes en wilden ze maar steeds pakken, veel te wild. Ik zal Frank wat vervloekt hebben met die ratten. Maar nu, weken verder moet ik toch echt toegeven dat het ontzettend leuke beestjes zijn. Ze verwelkomen je als je ’s ochtends wakker wordt met 2 koppies uit hun hangmatje. Ze eten uit je hand, komen bij je zitten, ze knagen ook je telefoonsnoer door en slopen je nieuwe gordijnen! De kooi stond iets te dicht bij de gordijnen en ze hadden met hun kleine handjes mijn nieuwe gordijnen de kooi ingetrokken om er een nestje van te maken. Weer een kostenpost erbij want ze zijn helemaal stuk en er moeten nieuwe komen. Heb al gecheckt of de verzekering het dekt, maar helaas. Toch zijn het echt leuke diertjes onze Wiz en Pluis.

Frank is bezig in de tuin met de kooi en ik begin eigenlijk lekker op te ruimen in de woonkamer. Stoffen, zuigen, overal een dweil overheen. Het gaat goed. Frank roept al een paar keer dat ik rustig aan moet doen maar ik weet echt wanneer het teveel word. Al met al zijn we zo weer de hele beneden verdieping langs gegaan en alles is weer spik en span. Dat geeft ook rust, dat er niet overal troep en stof ligt. Ik vind het bijna jammer dat we vanavond weg moeten want ik zie mezelf wel weer zitten in mijn paleisje met de kaarsjes aan. Ik word echt zo’n sentimentele tuttebel of een ‘zemel’ zoals Noelle dat altijd noemt. Ik voel me ook goed, heb vrijwel geen botpijn en ook energie. Julia en Fleur gaan vanavond naar Jan en Brigit, kunnen ze daar lekker spelen met Puk en Kiek en dan brengen zij ze daarna naar hun eigen bedjes met de babyfoon aan. Goed geregeld. Wij zitten vrijwel om de hoek bij de Golfbaan dus zijn binnen 5 minuten thuis als er iets is.

Ondertussen hebben we ook Julia’s verjaardagspartijtje georganiseerd. Het is pas op 26 oktober maar ze wil al zo graag haar uitnodigingen rond brengen dus we gaan om half 6 nog even op de fiets de huizen langs. Het is prachtig weer, super weer ook voor een barbecue en ik heb er echt zin in en ook trek! Frank maakt ondertussen het eten klaar voor Julia en Fleur. Zij moeten vandaag broccoli eten want het is de laatste dagen weer slecht gegaan wat eten betreft. Ik krijg nog snel een injectie en neem een pil die ik vergeten ben vanmorgen. De eerste keer dat ik er één heb vergeten maar dat komt omdat deze altijd na een maaltijd moet worden genomen en het is er bij ingeschoten doordat ik heb uitgeslapen. Kindjes naar de buren en op naar de golfbaan.