Wat hebben we een ontzettend gezellige avond gehad bij de Golfbaan. De barbecue was super georganiseerd. Het eten was heerlijk, oude bekenden gezien en nieuwe mensen ontmoet. Veel, heel veel gepraat, maar daar ontkom je niet aan. Maar zeker niet als storend ervaren. Zoveel belangstelling, zoveel medeleven weer. Het blijft hartverwarmend. Er kwam zelfs iemand naar me toe die me graag even een handje wilde geven: ik ken jou wel vanwege het feit dat je ziek bent en daar op het schoolplein over gesproken wordt. Jij kent mij niet maar ik wil je graag even een handje geven en je vertellen dat ook wij zo ontzettend met jullie meeleven. Ik had je graag een kaart willen sturen maar je had niet geweten van wie die afkomstig was. Nu weet je wie ik ben! Het verrast me echt iedere keer weer.

Om 11 uur gaan we door naar Luc en Ciska. Beetje laat voor een verjaardag maar geen probleem. Om kwart over 1 gaan we weer naar huis. Niet omdat we dat echt wilden maar je houdt toch in je achterhoofd dat er een babyfoon bij de buren staat en dat het ook niet echt netjes is om midden in de nacht thuis te komen. Ik had weer een super goede dag gehad en ik was nog steeds niet moe. Dus toch maar weer met die slaappil en naar bed.

Zondagochtend worden we rond 8 uur wakker. We doen heel rustig aan en we gaan daarna met zijn vieren op de fiets richting Egmond Binnen. Even naar de supermarkt een boodschap doen. Het is toch alweer prachtig weer. We fietsen na de boodschap door naar Limmen naar ‘het bos van Jezus’, zoals de meiden het bos bij het Kapelletje noemen. Dit vanwege de huisjes die er in staan die het verhaal van Jezus vertellen. We lopen een rondje door het bos. Julia en Fleur zoeken beukennootjes en kastanjes voor Wizzy en Pluisje en we gaan even de kapel in. Dat vinden de meiden prachtig. We zijn daar wel eens geweest toen er een doop was. Toen de ouders langs het pad kwamen wandelen met de baby in hun armen die gedoopt werd, riep Fleur heel hard: hé mam, is dat baby Jezus? Dus iedereen lag in een deuk in die kerk. Wij zijn zelf niet religieus maar als we in het kapelletje zijn branden we altijd een kaarsje en zeg ik tegen de kinderen dat ze een wens mogen doen. Julia heeft het al door dat het een ‘goede’ wens moet zijn dus die wenst dan dat niemand meer verdrietig is en dat mama weer beter wordt. Fleur doet ook vaak een ‘goede’ wens maar vandaag was ze even egoïstisch, ze wenste namelijk een paard voor zichzelf. Dat bezoekje aan de boerderij van afgelopen woensdag zit nog vers in haar geheugen.

We gaan weer terug op de fiets, het lijkt wel zomer. We sms-en naar Karel of ze thuis zijn want dan komen we even langs. Dat was prima. Kiek moet werken dus die gaat rond kwart voor 6 weg en wij gaan ook terug naar huis. We hadden voor vanavond lekker biefstuk met sla en Fleur wilde graag, geloof het of niet, spruitjes eten. Ennn, ze heeft goed gegeten!

Kreeg vandaag ook nog een mailtje van Joke, mijn schoonzus. Ze reageerde op het verhaal van gisteren. Ze maakt zich zorgen om Fleur vanwege dat poep verhaal en drukt ons op ons hart dat we het goed in de gaten houden en niet moeten onderschatten. Er kan veel omgaan in een klein kinderhoofdje. Ik denk er ook echt de hele middag over na. Dit doet ze al sinds mei en toen was ik nog niet ziek dus het ligt vast niet aan mijn ziek zijn. Ik heb zelf het idee dat ik de laatste weken veel meer geduld en aandacht voor ze heb dus dat ze er wat dat aangaat alleen maar op vooruit zijn gegaan. Maar weet jij veel, ze heeft misschien toch al veel eerder aangevoeld dat er met mij iets niet in orde was omdat ik minder aandacht voor haar had of minder tijd en dat ik altijd maar moe was. Vanmiddag was het dus weer raak bij Karel en Kiek maar Frank heeft het goed opgelost. Heeft de vieze broek in een lege wc-rol gestopt en gezegd dat het hun geheimpje was en toen het rolletje in de prullenbak gegooid. Het was wel weer tijdens spelen dat ze te laat was. Ze was aan het harken en vegen en heksensoep aan het maken. Veel te leuk natuurlijk om te onderbreken. Maar toch iets om even goed bij stil te staan.

Morgenochtend weer naar de VU. Mijn vader gaat voor een keer met me mee. Frank moet morgen echt werken. Het maakt niet uit want ik hoef geen chemo dus het wordt een bloedonderzoek en een gesprek met de arts. Dan kan mijn vader ook eens zien hoe het daar is en de arts ontmoeten. Als het goed is staan we met een uurtje weer buiten. Vandaag ook laatste dag prednison. Waarschijnlijk is morgen nog een goede dag en dan weer ‘afkicken’. We gaan het zien. Tot nu toe ben ik deze 2e kuur eigenlijk beter doorgekomen dan de eerste dus wie weet valt het afkicken ook wel mee. Ben ook weer gegroeid en woog vanmorgen 61.4. Dat gaat de goede kant op.