Hè, hè, ik ben er weer een beetje. De cirkel is gebroken, ik heb 1 dag dagboek gemist. Ik heb geloof ik 24 uur non-stop geslapen. Het was weer hetzelfde als de bewuste woensdag 3 weken geleden. Deze keer had ik alleen veel meer pijn. Het is denk ik als een verslaafde die moet afkicken van de drugs. Je hele lichaam doet zeer, je ligt te shaken en hebt het afwisselend gloeiend heet of ijskoud. Nu, donderdagochtend, zit ik redelijk fris op de bank. Heb alleen nog pijn in mijn maagstreek en op mijn rug bij mijn longen. Ik ga zo meteen onder de douche, de zon schijnt en de lucht is blauw. Ik spring straks op de fiets de frisse lucht in, even naar mijn ouders toe.

Ik zit bij mijn moeder op de bank aan een warme chocomel. We zitten even te praten. Dat we elkaar toch al meer dan een week niet gezien hebben, wel gesproken maar niet gezien. We hebben het over mijn dagboek en alles wat er nu gebeurd is en ik hoor mijn moeder zeggen dat ze echt geen moment gedacht of verwacht had dat ik kanker zou hebben. Dat ze daar eigenlijk nog steeds door is overrompeld. Kanker komt toch niet echt in onze familie voor, wel op latere leeftijd maar niet zo jong. Maar dit is dan ook een willekeurige vorm van kanker. Heeft niets met erfelijkheid te maken. Het verbaast me dat ze geen moment gedacht heeft dat het wel eens goed mis zou kunnen zijn. Ik had het zelf wel in mijn gedachten in die periode maar waarschijnlijk niet uitgesproken.

Mijn moeder is van alles en nog wat aan het vertellen en ik voel mezelf gewoon weg vallen. Ze kijkt me aan en ze zegt: verveel ik je soms? Het lijkt wel of je in slaap valt. Ik zeg: mam, het overvalt me gewoon. In ene, mijn ogen vallen dicht, ik kan niet meer. Ze zegt dat ze het aan me kan zien. Ik ga maar naar huis, ik ben op de fiets. Mijn moeder fietst met me mee naar huis, gewoon om me even gezelschap te houden zegt ze, maar ik weet wel beter. Het is uit bezorgdheid. Thuis gekomen halen we nog even samen de kinderen van school en ik ga naar bed. En ik slaap alweer 3 uur als een blok.

Toevallig werd ik dinsdagavond nog gebeld door Antonio, mijn Italiaanse ex-vriendje. Yvon en ik hadden het maandag nog over hem gehad. 11 jaar zijn wij samen geweest en hebben heel veel meegemaakt. Ik had hem in juni ge-smst dat ik ziek was en hij had gereageerd dat hij heel verdrietig was. Verder heb ik niets meer van hem gehoord. Wel van mijn vriendin Stefania, maar niet van hem. Ik was best wel een beetje teleurgesteld. Een telefoontje om te vragen hoe het met me gaat is toch niet zoveel gevraagd. En toen dinsdagavond belde hij. Hij vertelde me dat hij gewoon de moed niet had gehad om eerder te bellen. Veel aan me gedacht had maar gewoon bang om te bellen niet wetende in wat voor staat hij ons zou aantreffen. Die dag had hij in de Italiaanse krant een stuk gelezen over AZ Alkmaar en dat was voor hem de aanleiding om toch even te bellen en te informeren. Ik heb hem gezegd dat het naar omstandigheden heel goed met ons gaat en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken dat hij niet eerder gebeld heeft, het nu is goed zo.

Nu, donderdagavond, bijna half 9, en ik ben er alweer aan toe; slapen……. Dr. Visser had het al voorspeld; “als je zo door gaat stort je over 6 weken in”. Ik geef er maar aan toe. Morgen is het alweer vrijdag en a.s. maandag gaan we beginnen aan kuur 3.