Nog steeds zaterdagochtend. Ik was al wakker vanaf 5 uur, maar de rest is ook vroeg wakker. Frank omdat hij die ochtend gaat werken. Hij moet wel. Hij heeft de eerste twee en een halve maand niets gedaan en het werk vooruit geschoven. Nu is hij bezig met een inhaalslag. De klanten hebben alle begrip gehad en nog steeds, maar willen toch ook graag dat hun huis geschilderd wordt. Gelukkig kan hij nu, omdat het vaak zo goed gaat met mij, bijna dagelijks een paar uur werken. Volgende week wordt het weer niets want dan zitten we de eerste 3 dagen met ziekenhuis bezoeken dus hij wil die zaterdagochtend er even bij pakken. Red je het wel Lin? Ja, dat gaat lukken want ik voel me goed. Ik ben zelf al om half 9 helemaal gedoucht en aangekleed en probeer de meiden in de kleren te krijgen want dan kunnen we meteen boodschappen doen. Fleur moet ook naar gym om 11 uur. Het gaat moeizaam. Julia zit voor de tv en Fleur is aan het rommelen. In ene bedenk ik me dat Fleur graag echte oorbellen wil. Als je vijf bent mag dat, heb ik altijd gezegd, net als Julia, die was ook vijf. Ik gooi het balletje even op naar Fleur en die staat meteen vastberaden op. Ja, dat wil ik! Ik zeg tegen haar: je weet dat het even pijn kan doen toch? Je hoort heel hard TSJAK, en je kunt ook schrikken. Maar dat weet ze allemaal, ze heeft het toen ook bij Julia gezien zegt ze en ze weet zeker dat ze het wil. Dus er is een reden om aangekleed te worden. Julia vindt het fantastisch dat Fleur oorbellen krijgt dus die komt ook meteen naar boven. Daar gaan we, in de auto naar de juwelier.

Fleur mag eerst de zweerknopjes uitzoeken. Ze wil roze ‘diamanden’, zegt ze. Die zitten er gelukkig tussen. Ze gaat zitten op de stoel. De mevrouw zet eerst stipjes op haar oortjes waar straks de oorbellen komen te zitten. Die stipjes vind ze al prachtig, ze blijft naar zichzelf kijken in de spiegel met zo’n heel zelfingenomen glimlach. En daar komt het oorbellen pistool. Ze zit muisstil…… TSJAK! Ik zie haar koppie verschrikken maar ze hersteld zich meteen. Ging het goed Fleur? Deed het pijn?, vraag Juul meteen. Maar ze schud haar hoofd, het deed geen pijn. Gelukkig maar, want er lopen nog wel eens mensen de juwelier uit met een huilend kind met 1 oorbel, want die andere mag er dan echt niet meer in. TSJAK, daar gaat nummer 2. Ze geeft echt geen krimp. Ik ben zo ontzettend trots op haar, maar ik ben niet de enige. Trots als een pauw zit ze op de stoel zichzelf te bewonderen. Ze vindt het fantastisch. En ze is groots, zoooo groots. Ik kan haar wel opvreten! En dan die continue glimlach op haar toetje. Ze roept meteen al dat ze straks vlinderoorbellen wil. Die krijg je wel van Oma Bakker, zeg ik, voor je verjaardag.

We moeten natuurlijk meteen langs papa die aan het werk is om het te laten zien. Paaaaaaap, roept ze uit het raam van de auto. Ik heb oorbellen, roze ‘diamanden’. Kijk, zie je ze glimmen! Ook Frank en Eric komen haar bewonderen. Kind, wat ben je mooi! En wat ben jij een kanjer dat je niet gehuild hebt. Dan moeten we door naar Opa Bert en Oma Jannie, die moeten haar natuurlijk ook zien. Niks zeggen mam, zegt ze tegen me in de auto. Ze staat met een big smile voor de deur en ik gebaar al naar mijn moeder naar haar oortjes. Dus mijn moeder vat het meteen goed op en die roep: wat zie ik daar nou glinsteren???? Groots stapt ze naar binnen. Ze wordt ook echt groot, straks al vijf! De tijd vliegt.

Julia wil bij opa en oma blijven en dat is goed. Die ben ik dan ook voor de rest van de dag kwijt want ze blijft daar de hele dag. Fleur en ik gaan snel naar gym. Tijdens het gymmen blijf ik even kijken en ze rent daar ook zo trots als een pauw door de gymzaal. Bij elke oefening komt ze naar me toe. Mam, kan ik wel koppeltje duiken? Gaan mij oorrrrrrrrbellen er dan niet uit? Het is net of ik de Cd van Kinderen voor Kinderen hoor, met zo’n Wassenaarse rrrrrrrrrr. Nee, schat, jouw oorbellen zitten zo goed vast, die gaan er echt niet meer uit. Maar als ik dan ga springen? Nee, echt niet, ga maar lekker gymmen maar doe voorzichtig met je oortjes want het kan nog wel een beetje pijn doen. Ik kijk het lachend aan. Wat een lekker wijffie is het ook.

Na gym gaan we even een boodschapje doen en lopen we langs de snackbar. Er staat een poster voor het raam met een broodje kroket erop. Fleur wijst er naar en zegt: dat wil ik wel, zo’n broodje met een lekker kroketje. We halen broodjes kroket en nemen die mee naar huis, ook voor papa. Die middag moeten we ook nog naar de Action om kadootjes uit te zoeken die Fleur aan haar traktatie kan hangen voor de kinderen uit haar klas. Ze heeft al prinsessen koekjes voor de meisjes uitgekozen en Donald Duck koekjes voor de jongens, maar er moet nog een aardigheidje bij. Zo gaat dat tegenwoordig. Ze kiest wat leuks uit en we doen direct boodschappen. Tijdens het boodschappen doen word ik heel moe, toch weer teveel gedaan vandaag. Ik heb overal spierpijn in mijn benen. Fleur roept dat ze ook naar Oma Jannie wil. Ik bel mijn moeder om te vragen of ik Fleur mag brengen en dat is goed. Ze mogen ook allebei blijven slapen. Heerlijk, even rust. Ik plof thuis op de bank. We hadden ons voorgenomen om helemaal niets te doen, samen gezellig eens rustig te eten en dan een filmpje kijken. Maar dan gaan we de fout in…… we vergrijpen ons allebei aan de nougat, pindarotsjes en zachte karamels. Kotsmisselijk zijn we en ik hoor Frank al roepen uit de keuken; ík hoef niet meer te eten vanavond, weet niet hoe jij er over denkt, maar ik ben helemaal klaar.

Er wordt op het raam geklopt. Daar zijn Jaap en Ellie, Frank zijn jongste zus. Ze zijn terug uit Spanje en komen een talisman brengen van een Boeddha tempel uit Benamaldena, in de buurt van Marbella. Er zit ook een kaart bij. Die is ‘ingestraald’ zegt Ellie lachend. Baat het niet, dan schaadt het niet, Lin. En zo is dat. We drinken samen wat. Ik zit met mijn kale hoofd bloot om het zo maar te zeggen. Ze vinden het niet storend en Ellie is wel een kaal hoofd gewend want haar vriendin heeft ook kanker gehad. Jaap vraagt zich af of het haar dan ook zomaar los laat. We laten hem de video zien dat Julia en Fleur mij kaal plukken om hem een idee te geven. Het is toch maar een ongelooflijk iets, zo’n chemokuur en wat het met je lichaam doet.

Jaap en Ellie gaan weer naar huis, Frank brengt de spullen voor de kinderen naar mijn ouders en ik ruim een klein beetje op en maak het gezellig in huis. Frank komt terug en gaat naar boven. Hij gaat er ook lekker voor zitten, zegt hij. Hij komt beneden in MIJN badjas. Ik heb namelijk toen ik net ziek was een badjas gekregen van mijn oom en tante en mijn nichtjes Debbie en Mandy. Heel blij was ik er mee want die had ik nog niet. Nou, ik heb hem nog steeds niet want er is er maar één die die badjas draagt en dat is Frank Bakker. Ja maar Lin, hij is zo lekker zacht….. ik kan er alleen maar om lachen. Weet meteen een kadootje voor zijn verjaardag in november.

Frank kijkt tv en kan altijd zo smakelijk lachen om humoristische films. Hij blijft er zowat in en ik moet weer vreselijk lachen om hem. Ik zit met Noelle te mailen, dat doen we vaak ’s avonds, even een kattebelletje over en weer. Noelle maakt een typefout en schrijft in plaats van “wat toevallig” --> “waf toevallig”. En het is voor elkaar. Ik krijg de slappe lach. Om zo’n stomme typefout hebben Frank en ik de hele avond in een deuk gelegen. “Jij nog een kopje foffie Frank? Nee, ik zit nog vol van dat broodje froket van vanmiddag en al dat fnoep”. We kunnen gewoon niet meer stoppen. Heerlijk als je zo de slappe lach kunt hebben.

Tegen 12 uur ga ik naar bed met een slaappil en ik maak een goede nacht. Nu ben ik uitgeslapen, nou ja, uitgeslapen… en ik heb pijn in mijn rechter achillespees. Een paar maanden geleden heb ik dus zomaar uit het niets een ontstoken achillespees gehad. Ik kon niet meer lopen en moest zelfs opgehaald worden van mijn werk door mijn vader, autorijden ging al helemaal niet meer. Ik heb er toen een antibiotica kuur voor gehad en het was binnen een paar dagen over. Nu voel ik weer diezelfde pijn. Astrid vond het toen ook al zo vreemd dat ik zomaar een ontstoken pees had, ook op zo’n gekke plek. Morgen ga ik weer aan de prednison dus dan zal het wel meteen meegenomen worden in het ontsteking remmend proces.

De rest van de dag verloopt rustig. We gaan ’s middags naar Mark en Astrid en zitten daar heerlijk in de tuin in het zonnetje. Nu is het alweer avond, ik begin aardig moe te worden dus duik er vroeg in. Morgen is het ook vroeg dag. We moeten al om half 9 in de VU zijn dus mijn moeder komt om kwart voor 8 naar ons toe om de kinderen naar school te brengen. Ik ga aan de arts vragen of ik de kuur die tijdens de kerst gepland staat een week later kan krijgen. Als dat kan dan ga ik morgen meteen vluchten boeken naar Milaan. Dan zitten we met kerst bij Stefania in Italië, dat zie ik al helemaal zitten. Frank vond het ook een leuk idee. En mocht ik tegen die tijd lichamelijk niet in staat zijn om zo’n reis aan te kunnen, dan kunnen we de tickets een andere keer gebruiken dus niets is verloren. Ik hoop zo dat het kan.