Maandag ochtend, rise and shine en op naar de VU. Vandaag weer een nieuwe arts. Mijn bloedwaardes zijn prima, niets op aan te merken dus dat is fijn. We nemen even alles door en ze noteert dat we vanaf nu inderdaad door kunnen gaan met 4 keer Neulasta in plaats van 8. Vorige week werd ons al verteld dat de tumor tussen mijn longen behoorlijk kleiner was geworden, nu laat ze me de röntgen foto’s zien. En inderdaad, ik kan heel duidelijk zien dat het minder is. Ze vindt dit een heel goed resultaat en dat al na 2 kuren. Ze vraagt hoe het thuis gaat en ik zeg dat het eigenlijk goed loopt en dat we buiten het feit dat ik ziek ben, geen andere zaken hebben om ons zorgen over te maken. Ze vraagt of Frank werkt en ik zeg dat hij alle uurtjes die hij kan pakken ook werkt. Volgende week wordt het weer een drukke week met ziekenhuis bezoeken dus dan staat het weer even stil. Ze is blij om te horen dat het goed gaat thuis. Bij elk bezoek wordt daar toch even naar gevraagd.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om nu eens aan de arts zelf te vragen hoe het precies zit met lymfeklierkanker (Hodgkin) en kanker in je lymfen. Ze bevestigt dat dit twee compleet verschillende vormen van kanker zijn. Hodgkin is een ‘vloeibare’ vorm van kanker en een uitzaaiing naar je lymfen van bijvoorbeeld borstkanker is een vaste vorm van kanker. Niet te vergelijken. Dat is ook de reden waarom mijn vorm niet operabel is. Ze hadden de tumor tussen mijn longen wel weg kunnen halen maar de kans is zo groot dat het dan ergens anders in mijn lymfen weer opduikt omdat het door mijn bloedbaan zwemt. Een duidelijk verhaal en ook prettig om te weten. Ook vraag ik of er straks op de PET scan alleen de Hodgkin naar voren komt of dat alle andere mogelijke vormen van kanker daar ook op te zien zijn. Ze vertelt me dat alle vormen van kanker, waar het ook zit, op de PET scan te zien zijn. Dat is ook fijn om te weten want dat neemt onzekerheid weg. Onbewust maak ik me toch zorgen of de kanker niet al ergens anders in mijn lichaam zit en als blijkt dat ik ‘schoon’ ben op de PET scan, is dat toch een goed teken. Al met al weer een goed gesprek.

We gaan weer naar huis. Ik heb ingecalculeerd dat dit mijn laatste fitte dag is dus vanmiddag even op bezoek bij Yvonne zodat Julia en Fleur kunnen spelen met Nicoline. Wel zo prettig om wat gezelschap te zoeken in de vakantie. De kinderen zijn lief aan het spelen, Julia verliest haar tweede boventand bij een botsing met Nicoline. Hij zat al behoorlijk los en nu is hij er dan ook echt uit. Wat een enorm gat zo zonder die twee voortanden. Yvon en ik zitten gezellig aan de keukentafel. Ze heeft lekkere broodjes gemaakt en we praten weer bij over van alles en nog wat. Ik vertel haar dat Julia en Fleur gisteren met Joke naar een voorstelling zijn geweest en dat Joke me vertelde dat Fleur vroeg of ze mee ging naar het toilet. Fleur zat daar met samengeknepen ogen op de pot heel moeilijk te kijken dus Joke vroeg: lukt het niet Fleur? Jawel, zegt Fleur, maar ik doe een wens. Ik wens dat mama weer beter wordt. Joke, je mag geen lelijke woorden zeggen, toch? Dus Joke zegt: eigenlijk niet, maar hier met Joke alleen op de wc mag dat wel. Zegt Fleur tegen Joke: ik wou maar dat die kut bacterie uit mama haar lijfje gaat…….. Joke was er zelf ontroerd door en Yvon en ik ook. Wat een bevestiging dat je toch echt de kindjes in de gaten moet houden. Ze zeggen vaak niets maar het komt er op heel onverwachte momenten uit.

Nu is de dag weer bijna voorbij. Ik ben heel erg moe, het gaat denk ik weer beginnen. Ik krijg ook weer last van mijn rug en overal pijntjes. Ik neem nog even lekker een kop thee en ga dan naar bed. Frank regelt de meisjes dus daar heb ik gelukkig geen omkijken naar.