Gisterenavond de hele avond met een opgeblazen hoofd op de bank gezeten en vandaag ook weer wakker geworden met hetzelfde gevoel. Gelukkig heb ik niet meer overgegeven. Ik kijk in de spiegel en zie echt een rond gezichtje en grote wallen onder mijn ogen. Ook mijn ogen zijn dik, ik voel de druk gewoon. Ik dacht eerst nog: ik blijf de hele ochtend in bed, maar besluit toch om Astrid te bellen en te vragen of ze wil lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is heerlijk buiten, lekker fris maar toch een zonnetje. Het lopen gaat prima, ik kan het makkelijk volhouden en heb een voldaan gevoel. Ondertussen belt Noelle me op dat ze ons weer voorbij heeft zien lopen in de snel-wandel-pas en dat ze zich toch weer blijft verbazen over me. Ik drink nog een kop koffie bij Astrid en ga dan naar huis.

Ik zoek op de computer alles op over luizen want ik baal er toch wel van. Om 12 uur haal ik de meiden van school en het eerste dat ik doe is ze op een stoel zetten, een witte doek om hun nek en kammen maar met die luizenkam. Maar ik zie totaal geen luizen, geen dode en ook geen levende. Ik snap er niets van. Bij Julia vind ik al helemaal niets, zelfs geen neten. Bij Fleur zitten er wel witte stipjes in haar haar maar op de luizen informatie staat dat neten dicht bij de hoofdhuid zitten en dan vooral achter de oren, de pony en in de nek. Dat zijn nou precies 3 plekken waar Fleur dus helemaal niets heeft. Wel veel witte stipjes in haar haar maar niet op de hoofdhuid. Ik word hier heel onzeker van. Ik weet ook niet precies hoe een neet er uit ziet. Ik vind het ook zo gek. Fleur heeft al weken last van jeuk, ik heb het nauwlettend in de gaten gehouden. Als ze dus al die tijd al luizen zou hebben gehad, dan zou ze nu toch een explosie moeten hebben op haar hoofd, maar ik vind dus helemaal niets. Frank en Juul zouden het dan toch ook moeten hebben. Fleur ligt elke ochtend op Frank zijn kussen in bed naar de televisie te kijken als ze wakker wordt. Bah, heel irritant dit. En ik ben 10 dagen geleden nog bij de huisarts geweest en ze heeft Fleur haar hoofd ook onderzocht en helemaal niets gevonden. Ondertussen maakt Frank een broodje voor ze klaar en schilt wat fruit voor mij en daarna brengen we ze met de auto naar school en gaan meteen door naar de VU.

Ook zuster Ineke vind dat ik er opgeblazen uit zie. 'Je ziet er minder goed uit dan de vorige keer dat ik je zag'. Ik vertel haar dat ik erg misselijk ben en dat ik gisteren zelfs heb overgegeven. Ik vraag haar of ik een Zofran moet nemen maar dat raadt ze me af. Je hebt hem vanmorgen al genomen, hij werkt ongeveer 12 uur en als je er te veel op een dag neemt, raak je echt super verstopt. Dat is één van de vervelende bijwerkingen van Zofran. Dus die moet je alleen vanavond nog een keer nemen. Ik heb ook de 'tussendoor' misselijkheid pilletjes in mijn tas en die mag ik wel nemen van haar. Dat doe ik en tijdens de kuur neemt de misselijkheid af. Ze zegt: wat zie je er sportief uit, en ik vertel haar dat ik vanmorgen ongeveer 1,5 uur heb gelopen. Ze kijkt bedenkelijk...... dus ik zeg meteen: niet hard gelopen hoor, maar gewoon gewandeld. Oh, zegt ze, ik dacht al. Dat vind ik nogal wat als je 1,5 uur hard loopt terwijl je aan de chemo zit. Ik zeg haar dat het heerlijk was en dat ik het heel goed vol kon houden. Toch wijst ze me er weer op dat ik om mezelf moet denken. Frank knikt instemmend, die vind ook vaak dat ik te veel doe. Maar ik zou het echt niet doen als ik het niet zou kunnen of niet op kan brengen. Ik weet heus wel dat het niet verstandig is om het wel te doen als ik me niet optimaal voel. Ik doe dit ook niet voor een ander, maar voor mezelf. Dat moeten ze echt van me aannemen. De chemo gaat verder goed, dit is niet zo'n heftige, en ruim een uur later gaan we weer terug naar huis.

Mijn vader heeft Juul en Fleur van school gehaald en zit al op ons te wachten. We gaan door naar Astrid om te eten. Ook Astrid is gealarmeerd en zegt: loop even door naar Ciska, die is al jaren luizenmoeder op de Paulus, dan kan die ook even kijken. Ciska onderzoek eerst Julia maar kan dus helemaal niets vinden. Dan kijkt ze naar Fleur en ik zeg haar van de witte stipjes. Ciska kijkt Fleur grondig na en zegt dat die witte stipjes in haar haar geen neten zijn. Die zien er echt anders uit. En luizen vind ze al helemaal niet. Ze ziet wel dat Fleur een schilferige hoofdhuid heeft en dat heeft Julia trouwens ook. Ciska denkt echt dat het loos alarm is en dat het gewoon witte schilvers zijn die in Fleur haar haartjes zitten. Neten zitten echt achter je oren en dicht op de hoofdhuid, dat heeft Fleur niet. Ze denkt dat het een soort roos is en dat dat misschien aangezien is voor neten. Maar met haar eigen ervaring zou ze Fleur en Juul dus niet verdenken op hoofdluis. Nu weet ik het helemaal niet meer. Dus als we thuis komen ga ik ze allebei weer grondig kammen en alle scheidingen goed nakijken. Maar weer vind ik helemaal niets. Geen dode luizen en geen levende. Ze zijn tenslotte gisteren ook met de lotion behandeld dus de diertjes zouden dood moeten zijn. Ik zal ze evengoed volgende week nog maar in keer insmeren met die lotion zoals het in de gebruiksaanwijzing staat en alles toch maar opvolgen wat betreft wassen en de knuffels 2 weken in een afgesloten zak laten staan. Dan doe ik ze daarna alsnog in de wasmachine zodat alles schoon en fris is. Baat het niet dan schaadt het ook niet maar blij word ik hier niet van. Ik had liever allemaal dode beestjes en echt duidelijke neten gevonden, dan weet je in ieder geval waar je aan toe bent. Ik blijf ze deze week elke avond voor het naar bed gaan grondig kammen.

Nu ligt alles weer fris gewassen in bed, in alweer schone bedden. Dit is ook wel weer een goede aanleiding om alles weer eens grondig op te ruimen. Ik voel mezelf redelijk goed, een klein beetje misselijkheid op de achtergrond maar ik ga zo direct de Zofran nemen. Morgenochtend om half 10 worden we weer verwacht voor de derde dag van deze kuur. Astrid gaat met me mee, dus dat is heel gezellig. Ze wil graag ook een keer zien hoe het er aan toegaat in het ziekenhuis. Ze heeft er een bepaalde voorstelling van maar ze zal morgen zien dat dat best meevalt. Noelle wil niet mee want die denkt dat ze het heel erg moeilijk vind om al die mensen aan de chemo te zien dus Astrid moet eerst op verkenning voor haar. Als Astrid zegt dat het echt helemaal niet deprimerend is, gaat Noelle ook een keer mee. We zullen zien.