Maandag, al met al weer een drukke dag. Het is nu 10 voor 7 's avonds en ik sta eigenlijk op het punt om mijn bed in te gaan.

Vanmorgen ging alles gelukkig goed. Wat heerlijk dat de klok een uur terug is gezet. De meiden kwamen uit zichzelf naar onze slaapkamer toe om 7 uur. Voor hun gevoel natuurlijk 8 uur. Dus het was geen gerace en gehaast. We hebben ze aangekleed in hun feestkleren en samen naar school gebracht. Meteen door naar Amsterdam waar we een klein uur later aan kwamen.

In de wachtkamer bij de artsen worden we gevraagd of we er bezwaar tegen hebben dat we gefilmd worden. Prof. Huijgens wordt vandaag gevolgd door een filmploeg voor een medisch programma. We hadden natuurlijk geen bezwaar en zijn wel gefilmd maar of we uiteindelijk ook op de televisie komen moeten we maar afwachten. Dr. Zijlstra roept ons op. Ik vertel haar van de kramp in mijn armen en het tintelige gevoel in mijn vingers. Het kan een bijwerking zijn maar dan niet op dit moment in de kuur. Ik zou het eerder volgende week moeten hebben. Dus wie weet is het loos alarm. Wel heel goed dat ik het opnoem en ik moet het in de gaten houden. Pas als het zo erg is dat ik geen gevoel meer in mijn vingertoppen heb zodat ik bijvoorbeeld geen knoopjes van blousejes meer dicht kan maken, gaan ze overwegen om een ingrediënt te verwijderen uit de kuur. Maar liever niet want het is wel één van de 'killer' ingrediënten. Ik denk en hoop dat het niet zo ver zal komen. Verder geen bijzonderheden, we noemen weer op dat het verder goed gaat.

Door naar de chemo afdeling. Daar gaat ook alles via het boekje; eerst de zoutoplossing om mijn aderen te spoelen, dan de Vincristine. Weer even spoelen en gelijk de Bleomycine er achter aan. Allemaal chemische namen. Tenslotte nog spoelen en weer terug naar Heiloo. Snel naar school want daar zou om kwart voor 3 een voorstelling zijn van alle kinderen van de school. Dat hebben ze vandaag ingestudeerd ter ere van het 15 jarig bestaan. Het was een voorstelling van de Tovenaar van Oz en alle klassen deden er aan mee. Fleur was kabouter en Julia was een heksje. Het was een lange, warme zit in die veel te kleine aula met veel te veel mensen maar erg leuk om te zien.

Rond half 5 waren we pas thuis, een uur later bij mijn ouders om te eten en nu zit ik op de bank en slaan de slokdarmkrampen weer toe. Ik verwachtte het al, dit gebeurt iedere keer. Daarom ga ik naar bed en probeer ik rustig te liggen in de hoop dat het wegebt. De eerste injectie van deze week ligt boven al op me te wachten en ik hoor Julia en Fleur al roepen dat ik boven moet komen want ze willen kijken. Ze zijn al helemaal bed klaar dus die liggen ook op tijd vandaag. Ook nog maar even een Zofran nemen tegen eventuele misselijkheid. Maar het chemo gebeuren van kuur 4 zit er na vandaag wel op. Ik ben op de helft!