Vrijdag en zaterdag, eindelijk weer eens 2 dagen niet in bed gelegen. Ik ben die slaapkamer meer dan zat. Wel moe geweest maar dan een lichamelijke vermoeidheid. Geen vermoeidheid dat ik moest slapen. Ik ben nu echt bang dat de aftakeling is begonnen. Dit is zo'n verschil met de vorige kuren. Ik ben ook heel benieuwd hoe ik me volgende week ga voelen als ik weer prednison slik. Voel ik me dan weer 'goed' of merk ik dan ook dat het allemaal minder is. Ik blijf last houden van verdrietige momenten. Ik krijg veel emails en berichtjes met bemoedigende woorden die me ontroeren. Ik krijg kaarten, bloemen en kadootjes. Zoveel mensen lezen én leven met ons mee. Dat geeft enorm veel troost.

Ik merk nu echt dat ik maar energie heb voor 1 à 2 activiteiten per dag. Ik ga boodschappen doen. Als ik thuis kom merk ik dat ik de helft vergeten ben. Mijn hoofd is een zeef en ik ben echt kapot. Frank is alleen thuis en de kindjes spelen bij een vriendinnetje. Frank en ik eten samen en daarna gaat Frank weer aan het werk. Ik installeer me op de bank en rust. Ik lijk wel een oud wijf, bah. Om half 3 moet ik Julia ophalen en Fleur mag ik om 4 uur ophalen.

Ik breng Julia naar gym en vervolgens ga ik snel Fleur ophalen. Ze heeft heerlijk gespeeld bij Charlotte. Om 5 uur haal ik Juul weer op. Julia is heel blij want haar vriendinnetjes van vorig jaar zitten in de andere kleedkamer. Die zijn naar het volgende uur gegaan omdat ze wat ouder zijn. Het is een tweeling en het zijn echt hele leuke meisjes. Ik loop met Julia mee en ik zeg tegen ze: goh, wat zijn jullie veranderd! Ze hebben nu allebei los haar dat in laagjes is geknipt. Vorig jaar hadden ze altijd 2 strakke vlechtjes. Zegt één van die meisjes: u bent ook veranderd. Voor ik wat kan zeggen hoor ik Julia zeggen: dat komt omdat ze KANKER heeft. Ik schrik er van en sta even met mijn mond vol tanden. Maar het meisje reageert verder niet dus ik laat het maar zo.

We gaan terug naar huis om de logeertasjes te maken. Julia en Fleur mogen bij mijn ouders eten en slapen. Een lekker vooruitzicht want dat betekent de volgende ochtend in ieder geval rustig aan doen. Frank en ik spreken af, dat als het lukt, we zaterdag iets leuks met ze gaan doen. Gelukkig word ik op zaterdag ook uitgeslapen wakker. Als ik mijn moeder bel om te vragen hoe het gaat krijg ik direct te horen dat de dames nog een nachtje willen slapen en dat dat goed is. Frank en ik nemen ze 's middags mee naar de bioscoop naar de film 'Waar is het paard van Sinterklaas'. Ze vinden het prachtig. Daarna gaan ze meteen weer naar mijn ouders en Frank en ik doen de rest van de boodschappen. Ik ben moe, ik teken enorm in mijn gezicht en ik heb brandende ogen. Verder hoeven we gelukkig helemaal niets meer te doen en hebben we de avond aan ons zelf. Ook voor zondag zijn er geen plannen. Maandagochtend worden we om half 9 weer verwacht in de VU voor de vijfde ronde.