Woensdag, de dag begint met het geluid van iemand die de ramen van zijn auto krabt in de straat. Het heeft dus gevroren. Ik heb redelijk geslapen alhoewel het moeilijk in slaap vallen was met een man naast je die continu in een deuk ligt om één of andere slappe film. Maar ik geniet er ook van om hem zo naast me te horen lachen. Uiteindelijk deed de slaappil zijn werk weer.

Ik breng de kinderen naar school, vertel aan juf Ineke het goede nieuws en ze is enorm blij voor ons. Ook Plona, Julia haar juf, omhelst me spontaan. Ik geef de meiden een dikke kus en ga snel naar het schoolplein waar Astrid al op me staat te wachten. Luus ziet ons lopen en zegt automatisch: lekker lopen meiden? Veel mensen zijn gewend dat wij op woensdag samen lopen. Maar vandaag niet, vandaag gaan we samen naar de VU.

Het duurt vandaag iets langer want het is druk. Ook moeten we op een holletje de kamer verlaten want er gaat iemand naast me liggen die een beenmergpunctie krijgt. Kom gauw As, zeg ik, hier willen we niet bij zijn. Zuster Tecla lacht en zegt tegen me dat ik achter in de gang kan wachten en dat ze me komt halen als het klaar is. Ze weten al dat ik hier niet bij wil zijn, ondanks dat het achter gesloten gordijnen gebeurt. Normaal gesproken houden ze er rekening mee en delen ze me in op een kamer waar deze vervelende handeling niet uitgevoerd wordt. Nu is het waarschijnlijk gewoon druk en zijn alle bedden bezet. We worden gewenkt dat de kust veilig is. Ondertussen haalt Astrid warme chocomel voor ons en prikt zuster Lucia het infuus in mijn arm. Naast me is het gordijn nog dicht. De man die daar ligt is nog even aan het bijkomen. Lijk bleek is hij. Bah. Tegenover me zit een vrouw die in haar eerste kuur zit. De verpleegster vraagt of ze haar Zofran heeft ingenomen. Nee, hoor ik haar zeggen, ik ben niet misselijk. Mijn oren zijn meteen gespitst. Ik kan het wel uitroepen: NEEM DIE PIL! De zuster spreekt haar een beetje streng toe dat ze die wel moet nemen omdat ze het niet voor niets zeggen. Dan barst de vrouw in tranen uit. Het wordt haar allemaal te veel. Het is haar eerste kuur, er komt zoveel op haar af en ze krijgt zoveel informatie. Ze weet het allemaal niet meer. Ik heb het echt met haar te doen en begrijp zo goed hoe ze zich voelt. Haar man weet zich blijkbaar geen houding te geven want die zegt iets van: nou, ga eens even lachen. Astrid en ik kijken elkaar aan en denken tegelijk: wat een eikel. Ze had gewoon echt even een arm om haar schouder nodig. Het zal voor die man ook wel niet makkelijk zijn.

Dr. Visser stapt binnen en maakt een praatje met me. Hij is blij met het goede resultaat. Dan maakt hij een praatje met mijn overbuurvrouw. Ze schaamt zich een beetje dat ze zit te huilen. Ik hoor hem zeggen dat het helemaal niet erg is dat ze huilt, dat dat er ook bij hoort en dat het ook moet. Het is echt een heel aardige man.

Na de chemo nog even spoelen en door naar Heiloo. Julia is weer bij een vriendinnetje en alleen Fleur is thuis. Noelle sms-te al dat de thee klaar stond om even rustig bij te komen en dan kan Fleur weer fijn met Melle spelen, heb je daar geen omkijken naar. Goed idee. Ze wacht me al op en ik krijg een kadootje in mijn handen geduwd. Ze verwent me met een heerlijk geurtje. Volgens Noelle is dit een feestelijke gebeurtenis die gevierd moet worden met een kado. Ook komt haar buurvrouw Carla spontaan binnen met een bos bloemen voor me. Ze had het goede nieuws gehoord en wilde me even feliciteren. Wat is iedereen toch ontzettend lief. Beetje bij beetje begin ik ook echt te beseffen dat ik geen kanker meer heb (op dit moment... we blijven toch voorzichtig).

Om 4 uur haal ik Julia op en daarna gaan de meiden naar streetdance. Ondertussen maakt Frank het eten klaar. Als ik thuis kom doe ik niets meer en plof ik neer op de bank. Al met al toch weer een drukke dag maar onder invloed van de prednison ben ik zo hyper als wat. Dan ga je maar door en merk je niet dat je lichaam toch moe wordt. En als je dan ook al niet kunt slapen omdat je zo hyper bent, snap ik wel dat de artsen de slaappillen adviseren en ook voorschrijven. Morgen wordt weer een rust dag. Dan laten we de kinderen overblijven en halen mijn ouders ze op van school. Dan blijf ik weer in mijn bedje. Nu is het ondertussen half 8 en hou ik het voor gezien vandaag. Ik ga naar bed en neem een slaappil. Dan zet ik de televisie aan en val ik vanzelf in slaap.