Al met al een heel goed weekend gehad. Zondagmiddag vierde Gien haar 70e verjaardag en zaten we gezellig bij Wildschut. Het ging allemaal prima en ik voelde me ook goed. Om half 5 gingen we weer naar huis. We hoefden niet meer te eten want we hadden onze buik al vol gegeten aan het buffet bij Gien. Fleur was heel erg moe, die lag er al om kwart over zes in en sliep meteen. Julia ging er rond half 8 achter aan.

Maandag begint de dag weer vroeg en ga ik om half 9 naar de VU met mijn moeder. Vandaag alleen bloedonderzoek en gesprek met de arts. Ben erg benieuwd naar mijn leuco's, dat zijn de witte bloedlichaampjes geloof ik. Heeft met het beenmerg te maken. Zou ik het goed gedaan hebben op die 3 prikken? Nou en of! Er was helemaal niets aan te merken op de leuco's. Ze waren 8.0 en ik meen dat ik ooit één van de artsen heb horen zeggen dat ze tussen de 3 en 10 behoren te zijn. Dit betekent dat ik in kuur 6 met 3 prikken door mag gaan. Ik heb ook geen botpijnen gehad deze keer, die zijn uitgebleven.

De arts vraagt verder hoe het met me gaat. Ik zeg haar dat ik me vandaag goed voel maar dat ik toch wat meer momenten heb dat ik niet goed in mijn vel zit. Vaak verdrietig ben en ook eigenlijk helemaal niets meer leuk vind. Zo op mezelf aangewezen ben en daar niet echt vrolijk van word. Ondanks de slaappillen slecht slaap 's nachts en dat ik mezelf eigenlijk zo niet echt ken. Ik ben er die eerste maanden doorheen gevlogen, wilde alles meemaken, deed overal aan mee en vond alles ook leuk en wonder boven wonder kon ik het ook allemaal opbrengen. Nu lijkt mijn lichaam stop te zeggen en voelt het alsof ik een beetje verzadigd ben, ik weet niet hoe ik het moet uitdrukken. Ik voel me soms ook best wel ongelukkig. Ze knikt begrijpelijk en ondertussen noteert ze het in mijn dossier. Het hoort er allemaal bij zegt ze. Je vliegt van de ene emotie in de andere. In jouw geval heb je enorm hoog gezeten in de euforie en nu raakt je lichaam gewend aan alle medicijnen en hebben die heftige reakties die je in het begin had een plaatsje gevonden en worden anders gedoseerd. Ik zeg haar dat ik wel blij ben dat ik er uiteindelijk zo door heen kom. Als ik terug kijk op de laatste 14 weken zijn er eigenlijk maar een paar momenten geweest dat ik het echt heel zwaar heb gehad, zo zwaar dat ik het echt niet meer zag zitten. Dat zeg je verkeerd, zegt ze. Je hebt het de afgelopen 14 weken heel erg zwaar gehad, alleen heb je zelf ergens een grens gelegd. Bij de één ligt die grens heel laag en bij jou ligt die heel erg hoog. Maar je moet het niet onderschatten. Je hebt het wel degelijk zwaar gehad en je bent er echt nog niet. Je doet het heel erg goed en het is alleen maar fijn voor jezelf dat je die grens zo hoog kunt leggen. Onbewust voelt dit als een compliment en ik ben eigenlijk een beetje trots op mezelf. Ja, denk ik, ik doe het ook heel goed! Soms heb je dit echt even nodig. Toch van een arts horen dat je het goed doet en dat het ook echt wel heftig is wat je door moet maken.

We bespreken nog of het noodzakelijk is dat ik voor de kerst een bloedtransfusie moet krijgen. Mijn HB was weer iets gezakt, nu 6.4. Dat is nog acceptabel maar met het oog op ons reisje zou het misschien fijn zijn als ik voor de kerst nog wat extra bloed krijg. Dat geeft toch ook meer energie. We spreken af dat we eerst beginnen met kuur 6 en dat we dan op 10 december kijken hoe mijn HB er voor staat. Dan kunnen ze op dat moment nog beslissen of ik poliklinisch de bloedtransfusie moet krijgen. Verder vraagt ze of ik nog medicijnen nodig heb en ik noem op wat er op raakt. Ze schrijft nieuwe recepten uit en daarna ga ik naar het kantoortje om de afspraak voor volgende week te maken.

We lopen terug naar de auto, het zonnetje schijnt op dat moment en ik voel me goed. Ik ga nog even samen met mijn moeder naar het winkelcentrum in Amstelveen, dat ligt immers bijna naast de VU. We doen nog wat inkopen voor 5 december en eten samen een broodje bij V&D. Daarna gaan we weer terug naar Heiloo. Thuis gekomen plof ik op de bank, toch wel het end in de bek. Frank regelt de kinderen verder dus ik hoef vandaag niets meer te doen.