Zo, de maandag zit er in ieder geval op. De zwaarste dag van de kuur wat chemo betreft heb ik al gehad. Ging met mijn moeder naar de VU. Het was weer gezellig druk op de A9. Wat dat aangaat heb ik wel mazzel dat ik er al bij Haarlem af ga om naar mijn werk te gaan want het stuk daarna tot Badhoevedorp is echt verschrikkelijk.

Het vaste ritueel, bloedprikken en door naar het spreekuur. Vandaag weer Dr. Visser die me oproept. We nemen de bloedwaardes door. Helemaal goed. Mijn HB zelfs 0.7 gestegen naar 7.1. Daar word ik echt blij van. Toch een teken dat mijn lichaam zelf weer voldoende rode cellen aanmaakt. Zoals het er nu uit ziet hoef ik geen bloedtransfusie. Deze week wordt er wel weer een hoop stuk gemaakt maar ik heb goede moed voor de uitslag van volgende week maandag. Ik ga ook voor het eerst proberen bewust wat meer ijzerhoudende dingen te eten. Ben wel benieuwd of dat ook invloed heeft. Toen ik dat 3 maanden geleden opperde zei Dr. Visser dat dat eigenlijk water naar de zee dragen was omdat de kankercellen de rode bloedlichaampjes min of meer afbreken. Maar nu ik geen kanker meer heb (hè, wat klinkt dat heerlijk) is dat niet meer het geval. Nu wordt het wel afgebroken door de chemo maar baat het niet dan schaadt het ook niet. Dus we gaan de appelstroop weer elke ochtend op de boterhammen smeren en Arlette heeft me ooit eens verteld dat er ook in abrikozen heel veel ijzer zit. Ik ga maar even gedroogde abrikozen kopen en er elke dag een paar opeten.

Dr. Visser vraagt of ik even op de weegschaal wil gaan staan. Nou, hoor ik mezelf zeggen, denk niet dat ik daar blij van word. Doe het toch maar, zegt hij lachend. Pfffff, 70.4. Ik troost me maar met de gedachte dat ik mijn kleren en laarzen nog aan heb, dat is vast 2 kilo bij elkaar. Maar met dit gewicht moet de hoeveelheid chemo dus wel aangepast worden. Ik krijg een hogere dosis. Ik zeg tegen Dr. Visser dat ik echt uit al mijn kleren plof. Hij begint te lachen en zegt dat dit voornamelijk wordt veroorzaakt door de Prednison. Geloof me, zegt hij, volgend jaar kerst ben jij weer op je oude gewicht. Volgend jaar kerst ???!!! Nou, dat mag ik toch niet hopen. Dat is gewoon 12 maanden verder. Natuurlijk zie ik er voor en buitenstaander nog steeds slank uit alhoewel de taille toch echt verdwenen is. Maar dit is voor mij een enorm contrast met hoe het was. Die dikke plofkop en die enorme onderkin. En ik ben er nog niet. Voorlopig slik ik de Prednison nog wel een paar maanden. Maar ik neem er echt geen pilletje minder om, de nadelen wegen niet op tegen de voordelen.

Hij vraagt zoals gewoonlijk weer hoe het thuis gaat en daar gaat alles goed. Hij begint ook nog over mijn weekje Italië, dat wist hij waarschijnlijk nog. Ik vraag hem of ik in die week evengoed wat prednison mag slikken omdat ik er zo goed op ga. Maar hij zegt dus dat dat niet mag. Of beter gezegd, liever niet. De Prednison maakt echt deel uit van je chemokuur en moet je ook als een blok tijdens de kuur slikken. Hij verwijst hierbij naar de eerste 2 weken van de kuur. Ik begin te lachen en zeg dat het wel lijkt alsof ik verslaafd ben omdat ik het gevoel heb dat ik er afhankelijk van ben om me goed te voelen terwijl dit eigenlijk helemaal niet zo hoeft te zijn. Uiteindelijk heb ik me vorige week ook best goed gevoeld zonder Prednison. We zullen het wel zien. Ik neem het mee voor de zekerheid en mocht ik toch een beetje dippen dan kan ik altijd in plaats van 3.5 pilletjes 1 pilletje nemen.

Op naar de dagafdeling voor de kuur. Het gaat allemaal prima. Ik heb nog steeds goede aderen dus het prikken van het infuus gaat altijd zonder problemen en vrijwel pijnloos. Daar ben ik erg blij om. Ik was er nooit zo blij mee met die lelijke dikke aderen op mijn handen maar nu komen ze echt van pas. Druppel, druppel, de 'accuzuur' loopt bijtend naar binnen. Dan dat vervelende tweede zakje, die hakt er weer behoorlijk in en ik ben er echt beroerd van. Nog 1 laatste zak en dan is het weer klaar. Ik ben meteen misselijk. Het is ondertussen alweer half 2. We rijden even langs Astrid haar werk om een broodje te eten. Astrid ziet ook dat mijn koppie weer dikker en ronder is sinds de laatste keer dag ze me zag. Mijn ogen staan ook raar maar dat is van de chemo. Als we weggaan gaat mijn jas niet lekker dicht, de rits blijft hangen. Hoor ik Astrid zeggen: oh, Lin, krijg je nu ook je jas al niet meer dicht? Nee As! Zo erg is het nog niet. We moeten er hard om lachen. Thuis gekomen is het tijd om de kinderen van school te halen. Ik voel me echt super beroerd en ben ontzettend blij dat ze allebei bij iemand mogen spelen. Ik zit een beetje op de bank voor me uit te kijken met een hoog rode kleur en denk bij mezelf: nog maar een paar keer en dan is het echt over. De eerste heftige dag heb je al gehad. En zo is het ook. Maar ik ben echt kotsmisselijk.

We eten bij mijn ouders. Mijn vader heeft lekker biefstuk gebakken en verder is er sla met patatjes. Normaal gesproken een feestmaal. Dat was het ook voor de anderen maar bij mij is de goede smaak echt weg. Ik proef het wel maar alles is flauw. Ik hoor in mijn achterhoofd Gien weer. Met een vies gezicht zei ze altijd: "alles smaakt naar karton". Zo erg is het gelukkig bij mij niet maar ik vind het wel jammer dat niets meer smaakt zoals het hoort. Chocola kan me niet meer boeien. En ik was echt een fan van chocola. Maar het smaakt me gewoon niet meer. Het enige dat eigenlijk nog echt goed smaakt is een kop warme chocolade melk met speculaas. Die doop ik er dan in. Dat smaakt nog echt lekker. Ook omdat speculaas waarschijnlijk kruidig is.

Ondanks dat het niet zo lekker smaakt als zou moeten eet ik wel alles. We gaan op tijd naar huis. De kinderen spelen nog even beneden en ik ga op bed liggen. Ik ben zo ontzettend misselijk, wat een rot gevoel. Het is half 8 dus ik mag mijn 2e Zofran voor de dag. Wie weet helpt dat een beetje. Niet echt, verder word ik weer overvallen door de opvliegers. Heet, koud, heet, koud. Ik ben erg moe maar kan niet slapen. Om half 12 vraag ik zachtjes aan Frank of hij nog wakker is. Ja zegt hij, vind je het gek met iemand naast je die zo ligt te woelen. Dekens er op, dekens er af, en wat ben je toch met je voeten aan het schoppen? Mijn voeten tintelen zo ontzettend dat ik ze gewoon niet stil kan houden. Het voelt alsof ze slapen dus ik moet ze maar bewegen. Hij vraagt of ik al een slaappil heb genomen. Nee, zeg ik, dus hij staat meteen op en pakt water en een pil voor me. Het duurt nog even maar ik val toch in slaap.