Maandag 10 december, de laatste chemodag van kuur 6 is aangebroken. Frank en ik brengen eerst samen de kinderen naar school en gaan dan door naar de VU.

Vandaag weer een andere arts. Dit keer geen hematoloog maar iemand die nauw samen werkt met de hematologen. Wat ze precies was weet ik niet meer. Ze neemt alle tijd voor ons, stelt mij veel vragen en op onze beurt stellen wij veel vragen. Je merkt dat zij iets meer gespecialiseerd is in het sociaal-emotionele vlak. We hebben het over hoe ik me voel, dat ik heel passief ben en weinig energie heb, mijn onzekerheden voor de toekomst en ze springt daar meteen op in door allerlei dingen aan te dragen wat ik kan doen als ik klaar ben met kuren. Ze zegt erbij dat ik het 'revalideren' niet moet onderschatten en daar net als de chemokuren zelf, tijd voor nodig heb. Dus niet denken: in februari ben je klaar dus binnen no-time is alles weer normaal. Juist dat niet denken en ook niet als een idioot proberen dat weer te realiseren. Dan loop je het op. Heel rustig aan de dingen weer proberen op te pakken, beetje bij beetje, goed luisteren naar je lichaam. En niet denken dat je weer meteen 'de oude' moet zijn. Je moet lichamelijk revalideren maar ook geestelijk, onderschat het niet. Je lichaam krijgt op dit moment zoveel gif naar binnen. En ook zij zegt weer dan ik één van de zwaarste, zo niet de zwaarste kuur doorloop die gegeven wordt. Ze biedt ook meteen aan dat ze ons tegen die tijd best wil begeleiden. Ze kent een aantal programma's waarvan ze uit ervaringen van andere patiënten weet dat ze daar echt baat bij hebben gehad.

Ze onderzoekt mijn longen uitvoerig omdat ik aangeef dat ik zo benauwd ben. Ik geef aan dat het misschien door de verkoudheid komt die nu al ruim 10 dagen aanhoudt. Toch stuurt ze me voor de zekerheid door naar de afdeling radiologie om een röntgenfoto van mijn longen te laten maken. Uitslag hoor ik volgende week maar ze zei dat ik me geen zorgen hoef te maken, het klinkt allemaal goed daar binnen. Maar het kan geen kwaad om even te kijken hoe het er uit ziet.

Eerst de uitgeschreven chemokuur naar de verpleegsters gebracht zodat zij die naar de apotheek kunnen faxen, toen door voor de röntgenfoto wat overigens binnen 10 minuten gebeurd was, en op naar de dagafdeling voor de chemo. Het gaat eigenlijk allemaal prima en ik voel me ook goed. Tijdens de kuur haalt Frank een grote beker yoghurt met vers fruit voor me en om kwart voor 1 zijn we weer klaar. Het is prachtig weer, de zon schijnt en het is niet koud. Ik stel voor om even lekker Amsterdam in te gaan. Ik heb daar echt zin in. Noem eigenlijk al weken op dat ik dat weer zo graag een keer zou willen doen. Zo gezegd zo gedaan.

We parkeren in de buurt van de PC Hoofdstraat en lopen een rondje via het Leidseplein door de Leidsestraat, Kalverstraat, Rembrandtplein, Utrechtsestraat en weer terug via de PC. Ik geniet gewoon, het is zo lekker buiten. De buitenlucht doet me goed. Ongemerkt heb ik de afgelopen weken voornamelijk binnen door gebracht omdat ik nergens puf voor had. Nu voel ik me super. We bekijken de winkels, overal mooie etalages in kerstsfeer. De stad is vol met toeristen. Een hoog Italiaans en Spaans gehalte, het is echt een wereldstad. Het leeft gewoon, alles ademt leven uit. We lopen over de grachten en ik voel me zo gelukkig. Ik zeg tegen Frank: gek hè, maar ik voel me zo blij, ik kan gewoon wel janken. En Frank antwoordt: ja, Lin, heel gek! Doe maar niet. En we lachen er ook samen om. Dit zijn echt emoties die ik een jaar geleden niet kende.

Anderhalf uur laten komen we weer terug bij de auto. Ik ben niet eens super moe, heb het idee dat Frank meer het end in de bek heeft dan ik. Maar ik voel me zo ontzettend voldaan. Het was maar anderhalf uur maar ik teer hier weer een hele tijd op, dat weet ik nu al. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik de tranen opkomen. Wat een heerlijke middag! Wat kan een mens genieten van kleine dingen zoals een dag in de zon lopen in Amsterdam. En je dan ook goed voelen. Dat is eigenlijk de grootste rijkdom, je goed voelen.

Nu zit ik op de bank. Kerstboompje staat en is erg mooi, huis is aan kant dus meteen gezellig en de slokdarmkrampen komen weer op. Tja, je kunt niet alles hebben. Ik ga rustig zitten op de bank, diep adem halen en dan weet ik dat het met een paar uurtjes weer over is. En dan zien we wel weer wat morgen brengt. Maar vandaag, dat neemt niemand me meer af.