Vandaag heb ik het zwaar. Weer de hele dag op bed gelegen. Gisteren ook trouwens, niet buiten geweest. De onderkant is weer helemaal foute boel. Dus weer aan de pillen. Frank is met de meiden op verjaardag visite gegaan en later naar het feestgebeuren in het dorp. Ze zijn nog steeds niet terug en hebben het vast naar hun zin. Ik ben de hele dag alleen geweest.

Heb veel gehuild, in eerste instantie om de pijn. Daarna om de hele k*t zooi. Je hebt wel eens van die dagen. Gisteren hoorde ik dat een vader van een klasgenootje van Fleur is overleden aan de gevolgen van kanker. Zo jong nog en het was binnen een paar maanden gebeurt. Er was niets meer aan te doen. Verschrikkelijk. Ik heb er om gehuild en zelfs even gedacht: dit had ik kunnen zijn, wat heb ik het ontzettend getroffen. Wij zijn vanaf het begin heel positief geweest, kregen meteen te horen dat het behandelbaar én geneesbaar was dus zijn daar van uit gegaan. Maar feit blijft dat ik kanker heb/had en dat ik daar dood aan kan gaan. De kans is niet heel groot maar het kan wel. Dat besef ik me steeds meer en het maakt me ook bang.

Gelukkig is het al donker buiten. Deze dag is straks ook weer voorbij, de zoveelste in de slaapkamer. Op naar morgen.