We zijn weer thuis! We hebben een ontzettend leuke week gehad. Na de eerste drukke dagen hebben we het de rest van de vakantie gelukkig weer rustig aan gedaan.

Tweede kerstdag hebben we allemaal de hele dag in pyjama rond gelopen. Frank heeft zelfs het grootste gedeelte van de dag boven in bed gelegen. Om 6 uur gingen we ons allemaal douchen en aankleden want we gingen naar Silvio en Antonella, die ik ook nog ken van vroeger. Ook zij hebben een huis in de bergen, een oud huis dat ze helemaal opgeknapt hebben. Silvio heeft zijn oude beroep, tegelzetter, aan de wilgen gehangen en heeft 40 schapen. Hij is dus een soort schapenhoeder geworden en van de melk van de schapen maken ze zelf kaas die ze verkopen. Echt nog ouderwets, handgemaakte schapenkaas van rauwe melk. Met dat laatste als excuus; "ik mag echt geen rauwe melk produkten vanwege bacterie gevaar" heb ik het niet hoeven proeven. Ik ben daar op de een of andere manier altijd een beetje vies van. Het was gemaakt in 2006, zat in een potje en dreef in een soort vocht, ieeuwww. Maar Frank, dapper als hij is, heeft het wel geproefd en wonder boven wonder vond hij het erg lekker. Fijn voor hem!

De kinderen vonden de schapen en lammetjes, die allemaal op stal stonden, heel erg leuk. Het is een apart soort schapen dat echt uit de streek komt. Niet als de schaapjes zoals wij die kennen. Er was ook nog en ander stel met een zoontje en een dochtertje dus het was weer bedrijvig.

Wij zaten buiten op het erf in een soort schuurtje. Echt heel gezellig, zij noemen het een 'baita'. Het was net een huisje uit een sprookje. Binnen stond een gedekte tafel met wijn, brood, kaas en salami. Er stond een potkachel die veel warmte gaf en het was gedecoreerd met antieke dingen. Allemaal potten en pannen aan de muur, oude fotolijstjes, droogbloemen en gehaakte gordijntjes. Frank vond het schitterend. En in die baita ook een professionele pizza oven, gestookt op hout. We gingen die avond zelf gemaakte pizza's eten. Ze waren verrukkelijk. Helaas hadden we geen fotocamera mee want het was echt de moeite waard om wat foto's te nemen. Volgende keer beter.

De kinderen waren weer met z'n allen in het huis waar het warmer was en meer ruimte om te spelen. Ook daar gingen ze er weer heel relaxed mee om. Deze avond werd het gelukkig niet laat. Rond een uur of 10 gingen we weer naar huis. Stefania en Marco moesten de volgende dag weer werken en hadden ook hun slaap nodig. Zij hadden namelijk op de avond van de 'tombola' door gefeest tot half 6 de volgende ochtend. Ongelooflijk.

De donderdag waren we dus op onszelf aangewezen. Helemaal niet erg want ik ken gelukkig de weg in Alba en we zijn gezellig het oude stad centrum in gegaan. Die middag waren we uitgenodigd bij Stefania haar zus om te eten. Daniela en Giorgio wonen in Barolo, wel bekend van de Barolo wijn. En toevallig is Giorgio ook een wijnboer. Onder hun huis en voor een groot gedeelte onder het dorp, is een enorm gangenstelsel waar de wijnkelder zich bevind en ook de ruimtes waar de wijn gemaakt, gerijpt en bewaard wordt. Dit is al 5 generaties in de familie. Enorme houten wijnvaten hebben we gezien en flessen wijn van begin 1900 die daar nog opgestapeld lagen. Echt indrukwekkend en weer niet die camera meegenomen. We leren het ook nooit. We kregen een rondleiding en Giorgio vertelde heel veel over de geschiedenis van de wijnkelder. Ze hadden ook nog een soort museum waar je echt hele oude attributen zag waar ze vroeger de wijn mee maakten. Een leuke ervaring en ook verbazingwekkend dat het allemaal onder de grond zit. Het is ook echt een oud middeleeuws dorpje. De streek is prachtig, op elke heuveltop staat wel een kasteel. Ze moeten daar vroeger heel welvarend geweest zijn.

We hebben daar lekker gegeten en Frank heeft zich de Barolo wijn goed laten smaken. Omdat hij een beetje verkouden was kreeg hij ook nog een soort kruidenbitter van Barolo wijn dat Giorgio zelf maakt. Zaten wel iets van 30 kruiden in en hij maakt het voor eigen consumptie en niet voor de verkoop.

Terug naar Alba waar we nogmaals het oude centrum in zijn gegaan. Er was ook een soort kermis en een ijsbaan waar we met de meiden naar toe zijn gegaan. Er was een schiettent en we hebben de meiden samen met Frank laten schieten. Er stond 6 euro voor 15 schoten. Maar toen we af gingen rekenen moesten we 20 euro betalen want de dame had ons gewoon 30 schoten per keer gegeven. Zo maar, zonder aan ons te vragen. The Italian way..... maar ze kregen gelukkig wel allebei een mooie prijs.

De laatste avond ging ik ook om kwart voor 10 naar bed en Frank en de meiden kwamen daar snel achter aan. Vrijdagochtend hebben we de koffers weer gepakt, de boel een beetje opgeruimd en om 12 uur werden we verwacht bij Stefania haar moeder. Die wilde ook nog een keer voor ons koken. Het smaakte prima. Stefania kwam uit haar werk ook naar haar moeder toe en daar hebben we afscheid van elkaar genomen. Het was weer een ontzettend leuke week en we hebben het allemaal heel erg naar ons zin gehad.

Om 2 uur gingen we op weg naar Milaan. Het was een prachtige dag en we hadden een voorspoedige reis. We hebben ons ook nog erg verbaasd over 'the Italian way'. Toen we in de buurt van Milaan kwamen, waren opeens de verkeersborden met Malpensa (de luchthaven) afgeplakt. Maar nergens een omleiding, of 'volg' die richting. Helemaal niets. De Tom-Tom snapte er ook niets van, die bleef ons maar zeggen dat we om moesten keren en de afslag nemen. Maar die was afgeplakt. Met gezond verstand zijn we toen maar door gereden en op goed geluk de volgende afslag genomen. Daar zagen we wel meteen weer borden met "Malpensa" en moesten we nog 29 km door de bebouwde kom rijden. Maar ik kan me voorstellen dat menigeen behoorlijk in paniek moet zijn geraakt als je ziet dat de afslag afgeplakt is, maar er geen andere richting aangegeven staat.

Uiteindelijk was onze vlucht bijna anderhalf uur vertraagd, dat was wel jammer en ook wel even vermoeiend al dat wachten. Eenmaal in het vliegtuig ging alles snel en voorspoedig en om kwart over 9 waren we weer geland op Schiphol. Uiteindelijk lagen we rond 11 uur in bed en hebben we zaterdagochtend tot een uur of 11 uitgeslapen. Ik heb verder de hele dag niets gedaan en af en toe even in bed gelegen. Vandaag was het ook een rustige dag. Weer lekker lang uitgeslapen, ook de kinderen. Die kwamen denk ik pas tegen 10 uur uit hun bedjes. We gingen rond een uur of half 4 naar Egmond om boodschappen te doen en zijn even op de boulevard geweest maar de wind was erg koud dus snel weer naar huis.

Onderweg in de auto zegt Fleur in ene: mama, jij bent nu weer beter, het is na de kerstmis! Ik vertel dat ik over 31 nachtjes pas echt beter ben, dan is het klaar. Mama moet eerst nog 8 keer naar het ziekenhuis voor Chemo-Kasper. Vervolgens zegt ze heel wijs: ik vraag me af waarom jij kanker hebt gekregen. Ik kijk Frank aan en zeg tegen Fleur dat mama daar echt helemaal niets aan kan doen, dat dat soms zomaar gebeurt en dat wij het wel getroffen hebben dat mama weer beter kan worden. Want soms kan dat niet meer. Ja, zegt Fleur, dat weet ik toch. Net als bij Sam zijn papa, die konden de dokters niet meer beter maken.

Het was even zo'n momentje dat je weer met je neus op de feiten wordt gedrukt. Soms gaat het naar omstandigheden eigenlijk heel erg goed en vergeet je alles een beetje. Ik voel me nu ook goed, heb me de hele week goed gevoeld. Dit is de eerste keer dat de cyclus verbroken is en ben ik straks 10 dagen zonder chemo geweest. Maar ik voel me echt goed. Ik heb ook niet het idee gehad dat ik heb geleden onder het gemis van de Prednison, sterker nog, ik heb het helemaal niet gemist. Ik kijk er naar uit dat het straks echt over is.