Pfffffff, het is de laatste kuur maar ook deze hakt er in hoor. Op een dag als vandaag (dag 2) heb ik normaal gesproken weinig of geen last. Nu zit ik me daar toch met een (dikke) rooie tomatenkop op de bank. En warm die wangen, en zwaar die armen, en dik die buik, maar dat komt niet door de chemo. Gelukkig niet super misselijk, dat was gisteren meer aanwezig. Het is maar goed dat dit echt de laatste kuur is.

Voorafgaande aan vandaag ging helaas een hele slechte nacht. Daar waar ik had gehoopt een lange nacht te maken, werd het inderdaad een lange nacht maar dan wel in wakkere staat. Fleur was weer aan het rommelen. Weer hoesten en proesten, roepen om papa, want dat hebben ze de afgelopen maanden wel geleerd. Het is papa die komt en niet mama. Om 12 uur was ik nog steeds wakker. Weliswaar kots misselijk en uit voorzorg het emmertje weer naast het bed. Ik merkte dat Frank al sliep aan zijn manier van ademen toen ik Fleur weer hoorde roepen om papa. Ik ben er uit gegaan en ze huilde dat ze een zeer oortje had. Fleur heeft als baby chronische oorontsteking gehad dus wij zijn altijd heel alert als ze over haar oortjes begint. Ik vroeg haar of ze lekker bij papa in het grote bed wilde liggen. Dat wilde ze wel, maar niet met papa. Ze wilde naast mama komen liggen. Dus Frank ging in Fleur haar bed liggen, dan kon hij tenminste nog wat slaap pakken. Ik heb het uiteindelijk 3 uur zien worden, daarna ben ik in slaap gevallen tot een uur of 7.

Ik heb de hele ochtend rustig aan gedaan. Door de Prednison ben ik weer wakker, dat heb ik nu wel gemerkt. En omdat Fleur thuis bleef kon ik niet in bed blijven liggen 's ochtends. Ze werd rond half 10 wakker en wilde naar beneden voor een flesje pap. Gelukkig wil ze nog elke ochtend die fles pap, dan heb ik het idee dat ze nog iets gezonds naar binnen krijgt. We doen er ook altijd een schep vitaminepoeder door heen. Ze eet zo slecht. Ik had de dokter al gebeld, gealarmeerd door Fleur haar zere oortjes, en daar moest ze om 11 uur naar toe. Frank kwam van zijn klus naar huis om met haar naar de dokter te gaan. Haar trommelvlies was erg rood maar er zat nog geen gaatje in. We moeten het over het weekend heen tillen en als ze zondag nog steeds koortsig is en klaagt over haar oortjes, gaan we maandag weer terug naar de dokter.

Om kwart over 1 kwam mijn moeder om naar de VU te gaan. We hebben Fleur maar meegenomen want ze was weer erg tierig en wilde nog wel een keertje mee naar mama's ziekenhuis. Frank bracht Julia naar school en ging thuis de boel weer opruimen. In het ziekenhuis voor het eerst meegemaakt dat het inbrengen van het infuus niet alleen eng is, maar ook heel pijnlijk kan zijn. Mijn hoofdader, om het zo maar te zeggen, kan echt niet meer gebruikt worden dus nu pakken ze steeds een andere. Het deed vandaag echt heel erg zeer. Volgens de verpleegster ligt het niet aan de bloedvaten maar aan de huid op mijn hand. Die is erg stug geworden door de chemo. Wat het was was het, maar het was niet leuk. En het doet nu nog zeer. Leuk vooruitzicht voor morgen.

Ja ja, want morgen gaan we op voor dag 3 van deze laatste kuur. Ik heb vandaag chemo dag nummer 30 afgesloten. We zijn er bijnaaaaaaa, we zijn er bijnaaaaaaa. Morgen ga ik met Annemarie naar de VU. Fleur hebben we vanavond bij mijn ouders gelaten met de nodige neussprays en kinder paracetamols. Dat geeft ons de ruimte om wellicht een goede nacht te maken. Morgen blijft ze nog maar een dagje bij opa en oma want ze is nog niet op en top om weer naar school te gaan. Even het weekend afwachten en kijken hoe het met de oortjes gaat.

Ondertussen lijkt het wel of ik slokdarmkrampen krijg, het zal toch niet? Dat heb ik nooit op deze dag. Hopen maar dat het mee valt. En ik ben wakker, erg wakker, maar wel moe. Erg contrasterend gevoel. Lang leve de slaappillen. Het is half 9, tijd voor een Zofran tegen de misselijkheid. Ik denk dat ik gelijk maar een slaappil neem en in bed ga liggen.