Geloof het of niet, er groeit weer haar! Het was me vorige week al opgevallen dat ik weer lichte haartjes zag zitten op mijn onderste vingerkootjes. Ik heb het goed in de gaten gehouden en inderdaad, de haartjes groeien weer en zijn nu goed zichtbaar. Ook langs mijn onderbenen heb ik weer wat blonde donshaartjes. Op mijn hoofd was ik niet helemaal 'boldy'. Brenda heeft destijds mijn haar afgeschoren dus er zaten hier en daar nog wel wat stoppels die nooit meer doorgegroeid zijn. Nu heb ik over mijn hele hoofdje weer kleine stoppeltjes, ook op de plekken die wel kaal waren. Mijn wimpers, waar helaas bijna niets van is overgebleven, beginnen weer te groeien. Onder mijn armen en bij de bikinilijn nog geen tekenen van haar. Prima, daar mag het wel weg blijven. Ook zijn mijn wenkbrauwen zo goed als verdwenen en zie ik nog geen nieuwe haartjes verschijnen.

Wat is dit? Is dit een soort schijnbeweging of zo? Ik heb vorige week nog de 'accuzuur' gehad die er tijdens de eerste kuur voor zorgde dat ik na 13 dagen mijn haar verloor. Ik vertelde het vorige week ook aan de arts maar die ging er niet verder op in. Geen bevestiging dat het mogelijk was, ook geen ontkenning. Ik wilde er ook niet over door vragen dus heb het er maar bij gelaten. We moeten het ook maar afwachten en het maakt ook eigenlijk niets uit. Maar voor mij is het toch een vorm van herstel terwijl dat nog helemaal niet mogelijk kan zijn want ik zit nog midden in de laatste afbraak om het zo maar te zeggen.

Vrijdag is alles ook weer goed gegaan. Weer een moeizaam infuus in vergelijking met de vorige kuren. Annemarie zat er bij en keek er naar. Ik met een afgedraaid hoofd mijn handpalm helemaal stuk te bijten. Ik bijt namelijk altijd in de palm van mijn hand als ze het infuus inprikken. Dan heb ik daar ook een soort van pijn maar wel een gecontroleerde pijn want dat doe ik zelf. Het is mijn manier van de aandacht van de ongecontroleerde pijn wegnemen. Ja, ja, meer mensen hebben me voor gek verklaard maar het werkt wel voor mij. En ik bijt erg hard hoor want je ziet helemaal de afdruk van mijn gebit in de handpalm staan. Na deze laatste 3 keer dat het infuus moeizaam ging, weet ik ook niet of ik woensdag ga kijken bij die allerlaatste. Ik was er vrijdag even helemaal naar van. Ja, hoor ik de verpleegster zeggen, hij zit er wel in maar ik krijg hem niet verder het vat in geduwd. Hou die informatie even voor je a.u.b. brrrrrr, dat hoef ik echt niet te weten. Voorlopig nog maar twee keer een infuus. De eerste bij de allerlaatste chemo en de tweede voor de PET Scan. Maar dat ga ik echt wel redden.

Naast me ligt een man in bed. Je kunt zien dat hij niet lekker is. Even later komt er een andere man binnen: hé, Kees, hoe is het? Gaat niet zo lekker hè? Kees verteld dat hij helemaal slap is en dat zijn energie op is. Hij vreesde voor bloedarmoede maar zijn bloed is goed. Ze kennen elkaar vast van samen aan het infuus liggen. Hoe is het met jou Piet? Ja, het gaat redelijk, alles bij elkaar ben ik nu 10 kilo afgevallen. En ik denk bij mezelf: ja, alleen Ploffie Bakker komt 15 kilo aan....... Maar tegelijkertijd realiseer ik me ook dat dat alleen maar een heel goed teken is. Want inderdaad, de meeste kankerpatiënten vallen enorm af en teren in wat het doorstaan van de kuren alleen maar zwaarder maakt. Bij mij ging het de eerste kuur goed fout maar daarna ben ik toch echt alleen maar opgeknapt. Altijd goed gegeten, mede dankzij mijn moeder en Astrid, en steeds sterker geworden. Ik heb een goede weerstand gehouden die me samen met de medicijnen heeft beschermd tegen virussen en infecties. Het heeft er mede toe geleid dat ik nu, aan het einde van de rit (ja, ja, ik kan bijna uit die intercity stappen) niet helemaal op mijn tandvlees loop.

Ik heb bijvoorbeeld gisteren een hele goede dag gehad. Ik ben de hele dag in touw geweest en ging zelfs pas na 12 uur naar bed. Heb zonder slaappil geslapen tot half 9 vanmorgen. Nu ben ik wel weer heel moe en futloos, helaas ook misselijk maar daar geef ik dan ook weer aan toe. Als het echt door zet neem ik wel een pil tegen de misselijkheid maar die wil ik zo min mogelijk nemen vanwege de verstopping. De afgelopen kuur heb ik echt gemerkt dat mijn lichaam er steeds langer over doet om te herstellen en het onderkant verhaal heeft meer dan een week geduurd. Alles wat ik kan doen om dat een beetje te voorkomen is meegenomen. Het is natuurlijk wel de laatste keer maar dat wil niet zeggen dat ik lachend die laatste dagen door kom. Ik vrees dat ik het echt nog even heel zwaar ga krijgen. Maar dat zien we dan wel weer. Als je ergens heel erg tegen op ziet, valt het in de regel vaak mee. En zo ben ik eigenlijk al deze 8 kuren door gekomen.

De artsen zeggen ook steeds dat ik straks weer vertrouwen moet krijgen in mijn lichaam. Soms vind ik het moeilijk hoe ik dat moet interpreteren. Aan de ene kant kun je zeggen: hoe bedoel je vertrouwen? Het heeft me toch ook behoorlijk in de steek gelaten toen ik er niet op bedacht was. Aan de andere kant heb ik wel het vertrouwen dat ik een sterk lichaam heb, dat ik goed zal herstellen. Als je toch ziet hoe goed mijn lichaam me door deze kuren heen heeft gesleept, dan denk ik dat het wel goed komt, dat het wel goed zit. Het blijft afwachten. Ik hoop gewoon dat de chemo alle, maar dan ook ALLE kankercellen heeft uitgeroeid. Ik zal in het begin nog regelmatig onder controle blijven, dat geeft een veilig gevoel. Maar hoe ga ik me voelen als dat weg valt en als ik bijvoorbeeld 1 keer in de 2 maanden moet komen? Nu krijg ik nog elke week een bevestiging dat het goed gaat, straks niet meer.

Het blijft ook afwachten in hoeverre de chemo schade heeft aangericht. Over een jaar gaan ze mijn longen en hart weer onderzoeken en dan maken ze een vergelijking met de resultaten van die onderzoeken die ze in augustus hebben gedaan. Dan kunnen ze zien in hoeverre er schade is. Ze doen dat onderzoek pas over een jaar. Ik vroeg aan Dr. Visser waarom dan pas? Het heeft allemaal te maken met het herstel na de chemo. Over een jaar heb je pas weer een reëel beeld in hoeverre je hersteld bent. Allemaal signalen dat ik er dus nog lang niet ben en dat ik waarschijnlijk nog een lange weg te gaan heb.

Het is zondag, nog 3 nachtjes. Het is helemaal vreemd dat het dan echt de laatste is. Zo naar toe geleefd en als het dan bijna zo ver is, voelt het vreemd en onwerkelijk aan. Maar woensdag wordt een feestdag met balonnen en gebak!