Aan de vooravond van die allerlaatste chemo heb ik niet veel te melden. Alleen dat ik er klaar voor ben. Ik zit op de bank en ben vreselijk moe. Eigenlijk zo moe dat ik het liefst naar bed ga. Ik denk dat ik dat ook maar moet doen.

Morgen zal al met al een drukke dag worden. Gebak is besteld en de vlag staat al in de gang. Julia en Fleur kunnen niet wachten tot we hem morgen ophangen en ze roepen steeds: morgen is het feest hè mam, dan ben je weer beter! Ik heb ze voorzichtig uitgelegd dat ik dan nog niet helemaal beter ben maar dat het de laatste keer is dat mama naar het ziekenhuis moet voor de medicijntjes die de kankercellen dood maken en dat we dát gaan vieren. Het maakt ze niet uit, voor hen is het morgen gewoon feest. En voor ons ook natuurlijk. Een afsluiting van een onderdeel van dit ziek zijn; een noodzakelijk kwaad dat je weer beter maakt. Iets dat ik nooit meer hoop te moeten doorstaan. Iets dat op 20 augustus begon en nu, 5 maanden en 10 dagen later, zal eindigen. En dat gaan we vieren!

Mijn hoofd is leeg. Het zit ongetwijfeld vol met gemengde gevoelens die ik misschien nu even niet kan en wil erkennen. Het belangrijkste is dat ik een goede nacht maak en lekker zal slapen. Dat ga ik maar proberen te doen.