Het klinkt gek, het is kwart over 5 en ik ben weer wakker. Maar klaar wakker. Net als tijdens die eerste chemokuur, dat mijn lichaam volop voor de eerste keer van de hoge dosis Prednison genoot. Maar nu is het de laatste kuur en ik slik al 5 dagen geen Prednison meer. Ik weet het ook allemaal niet meer....... Leuk voor de mensen die op hun werk de blog lezen; jullie hebben 3 dagen tekst!

Ik heb zo'n heerlijke dag gehad gisteren. Boodschappen gedaan, nog even in de tuin in het zonnetje gezeten. Ik niet in de zon want dat mag de eerste 3 maanden niet. Maar wel lekker buiten. Ik heb zelfs gekookt voor mijn gezin, jahaaaaa! Nu niet meteen enthousiast worden, heb maar een biefstukje gebakken en sla gemaakt. Maar toch. Frank die om me heen liep te draaien: moet ik je helpen Lin? Nee hoor, alles onder controle! Met zijn handen in zijn zakken stond hij bij me te kijken. Ik weet eigenlijk niet wat ik aan moet met zo'n energieke Lin, zegt hij. Na het eten plof ik op de bank en doe ik niets meer.

Vandaag is Jeen jarig, Noelle heeft gevraagd of ik een gebakje kom halen als ik me goed voel. Het wordt niet druk want het is maandag dus niet te heftig voor me. Ik ben dus van plan om te gaan en bespreek dat met Frank. Frank kijkt gelijk bezorgd. Lin, denk je er om?! Niet dat je nu in ene denkt, omdat je één goede dag hebt gehad, dat je de hele wereld weer aan kan. Ben je vorige week vergeten? Ik weet dat hij gelijk heeft maar het voelt zo goed weer te 'leven'. En nu ik ook steeds weer zo wakker ben en weinig nachtrust heb, zou ik ook inderdaad de rust in acht moeten nemen. Dus ik heb hem beloofd dat ik, als ik het echt niet trek, niet ga en ook de hele dag rustig aan ga doen. Maar ik heb nu alweer het gevoel dat ik het echt ga trekken, ik heb een vreemde soort euforische energie over me. Het voelt zo goed. Weer dat gevoel van 'pakken wat je pakken kan', net als in die eerste kuur. Het is maar goed dat ik Frank om me heen heb en dat die me echt gaat remmen want anders weet ik zeker dat ik veel te snel en veel te vroeg alles weer op wil gaan pakken.

Nu ik hier ook zo wakker zit gaat er weer van alles door mijn hoofd, onder andere het volgende.

"Quotes"

Je kent ze wel die momenten, dat je als ouder zegt als je kind een leuke of gekke opmerking maakt: ik zou het eigenlijk op moeten schrijven!

Ik had vorige week Marit nog aan de telefoon. Ze vertelde dat ze met Patrick naar New York gaat. Marit had het aan de kinderen verteld: papa en mama gaan naar New York! Toen Pat 's avonds uit zijn werk kwam zei Moos van 3 jaar: "Pap, mama heeft het verteld hoor, jullie gaan een 'Nieuwe Jurk' kopen!"

De afgelopen maanden heb ik ook een klein boekje vol met van die opmerkingen want door middel van mijn blog heb ik dus inderdaad veel opgeschreven. Eén van de redenen van dit blog is ook dat ik het doe voor Julia en Fleur, voor later als ze 'groot' zijn. Dan kunnen ze nog eens lezen hoe wij als gezin deze periode zijn doorgekomen. Niet alle "quotes" hebben de blog gehaald, soms waren ze echt heel persoonlijk soms ook onbewust hard maar daarom toch ontroerend. Ik ga er toch nog een paar opschrijven, voor later, als ze 'groot' zijn.

Fleur zit op het toilet en ik zit in het bad. "Mama?, kunnen kinderen ook kanker krijgen. Ja lieverd, gelukkig gebeurt dat niet zo vaak maar ook kindjes kunnen kanker krijgen. Oh, nou dan wil ik ook kanker!" Ik schrik en zeg dat dat echt helemaal niet leuk is want dan ben je echt heel erg ziek. "Ja", zegt ze, "maar dan krijg ik ook een feestje en kadootjes als ik de laatste chemo heb gehad ...................."

Fleur betrapt mij terwijl ik heel oncharmant over het bad heen hang om er uit te stappen. "Hé mam, hoe is het eigenlijk met je ontsteking? Oh ja, ik zie het al. HIJ ZIT ER NOG!"

Julia komt mijn slaapkamer binnen in een periode dat ik echt heel veel pijn heb. Met een zacht stemmetje zegt ze: "mama, mag ik je even storen?" Ze legt haar hand op mijn hoofd en zegt: "hoe is het nou met je kontje? Heb je nog steeds zoveel pijn?" Als ze me ziet huilen, huilt ze met me mee.....

Fleur zit in het bad. "Mahaaaam, ik speel vader en moedertje. De vader is dood. Hij had kanker. Ze hebben hem in een kist gedaan en toen in de 'fik' gestoken. Nu is hij in de hemel, net als Sam zijn papa!"

Bij elke heldere avond zoek Fleur de mooiste ster aan de hemel en roept dan vol overtuiging: Dáár is Sam zijn papa!

Julia die regelmatig keurig de telefoon aanneemt. Het is Ciska die vraagt: "is mama daar?" Met een zachte fluisterende stem zegt ze tegen Ciska: "mama kan echt niet aan de telefoon komen, ze ligt in bed en heeft pijn aan haar billen." Ook bij AH werd ik gisteren aangesproken door een moeder van school die van Julia had gehoord dat ik zo'n pijn aan mijn billen had. Vraag me ondertussen af wie dat allemaal nog meer van haar heeft gehoord ...... :-(

Fleur die samen met mij in bed ligt omdat ze ook ziek is. Blijkbaar slaapt haar arm omdat ze er verkeerd op ligt: "Oh mam, ik word gek van die soldaatjes in mijn arm, ze prikken maar met hun speertjes".

Fleur die op de rand van het bad zit en belt met oma Bakker. "Hoi Oma, ik zit nu bij mama op het bad. Ja, ze zit met haar kontje in het badje. Ze heeft een ontsteking dus moet vaak in het bad zitten. Het doet heeeeeel zeer."

Wij zijn de afgelopen week echt 'intiem' als gezin naar elkaar toe gegroeid.

Dit is zomaar iets dat me nu even te binnen schiet maar mooi om op te schrijven, voor later. Nu ga ik snel weer naast Frank in bed liggen. Wie weet heeft hij dan niet door dat ik er alweer uit ben geweest. Ooooh, wat erg!