And now, the end is near, and so I face, the final curtain...
Het moment is daar, de uitslag van de PET Scan: nog steeds COMPLETE REMISSIE. Ik ben dus officieel kankervrij en hoop dat voor de rest van mijn leven te blijven. De toekomst zal bestaan uit vele controles, eerst regelmatig en daarna steeds minder frequent. De kritieke periode is de eerste twee, drie jaar. Dan heb je de meeste kans om het terug te krijgen. Daarna, als je vijf jaar schoon bent, mag je jezelf genezen noemen. Nog heel ver weg, nog een lange onzekere weg te gaan maar daardoor niet iets om minder naar uit te kijken.
Regrets, I had a few, but then again, too few to mention...
Het einde van de volledige chemotherapie, succesvol afgesloten. Maar ook het einde van mijn relaas op dit blog. De afgelopen maanden hebben bekenden en onbekenden een kijkje kunnen nemen in de keuken van de familie Bakker. Er is intens en oprecht met ons meegeleefd, we zijn enorm gesteund. We hadden het er zonder jullie niet zo goed van af kunnen brengen.
Nog steeds raak ik diep ontroerd als ik de reacties lees op de blog, als ik de kaarten zie die ik heb ontvangen, als ik denk aan al die lieve mensen om ons heen die de moeite hebben genomen om ons op wat voor manier ze konden te steunen. Ik heb het al eerder gezegd; een waanzinnig geschenk dat we nooit hadden 'gekregen' als ik niet ziek zou zijn geworden. Het bekende 'het brengt niet alleen nare dingen maar ook veel mooie dingen'. Niets is minder waar.
De afgelopen maanden heb ik mijn lief en leed op dit blog gezet. Spijt? Zeker niet, alhoewel ik me soms wel even achter mijn oren krab, er staan wel heel veel intieme dingen tussen. Vaak bewust maar ook onbewust heb ik alle schone en vuile was buiten gehangen. Ik had dit blog zo nodig om hier doorheen te kunnen komen. Teiltjes vol heb ik gehuild, over en over heb ik het gelezen. Vaak las ik een bepaalde dag wel tien keer. Het leek soms wel een boek maar het ging verdorie wel over MIJ. Ik ben mezelf ook aardig tegen gekomen en heus niet altijd leuk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik was toch altijd de Linda van no-nonsense; niet zeuren, niet zweven, niet ergens in blijven hangen, 'trek die pleister er in één keer af' en verder gaan. Maar achter die houding zit toch ook een heel andere Linda. En ik moet zeggen, ik vind haar best aardig! Maar het is nu ook tijd dat ik straks weer bij het schoolplein sta en 'gewoon' Linda ben en niet de Linda waarvan iedereen weet wat ik het afgelopen weekend heb gedaan en welke ongemakken ik nu weer ben tegen gekomen. Ik heb dit ook publiekelijk willen delen omdat me dat goed uit kwam, niet keer op keer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Het van je afschrijven is zo goed.
Ik zal zelf waarschijnlijk de blog nog regelmatig aanklikken, misschien zelfs wel een keer iets schrijven over mijn herstel als blijkt dat ik het toch heel moeilijk vind om afscheid te nemen van mijn 'vriend in bange dagen'. Want ik zal wat uurtjes doorgebracht hebben in het bed of op de bank met mijn laptopje op schoot.
Mijn blog is mijn uitlaatklep geweest in al deze maanden. Wat ik niet wilde of kon uitspreken, schreef ik op. Mensen die mij goed kennen weten ook dat ik geen prater ben. Mijn moeder zegt vaak dat ze door middel van mijn blog meer over me te weten is gekomen dan via onze dagelijkse gesprekken. Mijn vader zit vaak te huilen als hij mijn verhalen leest. Mijn blog was mijn beste vriend om het zo maar te zeggen. Hij liet me vertellen, huilen en verwerken wanneer ik dat wilde. Hij luisterde alleen maar, zei niets terug en stelde ook geen vragen. Dat is waar ik behoefte aan had. Dat is wat me er ook doorheen heeft gesleept. Maar het is ook goed dat daar nu een einde aan komt. We moeten weer verder proberen te gaan met het gewone leven.
De blog blijft gewoon zweven op het internet. Wie weet surft er in de toekomst iemand voorbij die er wat aan heeft, of die behoefte heeft om iets te lezen over lotgenoten. Als ik op deze manier iemand in een soortgelijke situatie van dienst kan zijn, doe ik dat graag.
Ik begon het verhaal met de woorden 'Ik word wakker', en de computer sloeg het document automatisch op onder de titel: Ik word wakker. Naarmate de maanden vorderden werd dit 'Ik word wakker' wel een heel toepasselijke titel. In eerste instantie werd ik wakker omdat ik ernstig ziek was, zelfs een levensbedreigende ziekte had. Nog is het soms moeilijk te bevatten. Vervolgens werd ik wakker omdat ik in ene heel anders tegen het leven aan ging kijken, mijn kinderen op een andere manier zag, en me daar soms zelfs schuldig over voelde. Frank niet, daar hoef ik niet voor wakker te worden, ik zit nog steeds in die droom en hoop daar nog jarenlang in te mogen blijven.
Wat hadden wij het toch altijd 'voor elkaar'. Leuk huis, leuk gezin, we kwamen niets tekort, allebei een leuke baan en financieel geen zorgen. Maar na alles dat we hebben meegemaakt zijn we toch wel wakker geschud. Het is uiteindelijk allemaal zo betrekkelijk.
Wat is er veel gebeurd. Het aangaan, doorstaan en overleven van de chemokuren. En wat hebben we het uiteindelijk goed gedaan! Wat is belangrijk in het leven? Hoe vul je je leven in? Met wie en waarom? Wakker geworden van al die lieve vrienden om ons heen die er altijd al waren maar er nu echt ook voor je zijn. Yvon omschreef het heel erg mooi: "Je bent veel liefde tegen gekomen de afgelopen maanden denk ik zo, het was er al, maar soms ga je er gewoon aan voorbij". Ze heeft het niet beter kunnen verwoorden.
Ik ga hier geen namen noemen omdat ik helemaal niemand te kort wil doen en bang ben dat ik misschien iemand vergeet, maar nogmaals allemaal ontzettend bedankt voor alles! Jullie hebben geen idee wat dit voor ons heeft betekend.
Het moment is daar, de uitslag van de PET Scan: nog steeds COMPLETE REMISSIE. Ik ben dus officieel kankervrij en hoop dat voor de rest van mijn leven te blijven. De toekomst zal bestaan uit vele controles, eerst regelmatig en daarna steeds minder frequent. De kritieke periode is de eerste twee, drie jaar. Dan heb je de meeste kans om het terug te krijgen. Daarna, als je vijf jaar schoon bent, mag je jezelf genezen noemen. Nog heel ver weg, nog een lange onzekere weg te gaan maar daardoor niet iets om minder naar uit te kijken.
Regrets, I had a few, but then again, too few to mention...
Het einde van de volledige chemotherapie, succesvol afgesloten. Maar ook het einde van mijn relaas op dit blog. De afgelopen maanden hebben bekenden en onbekenden een kijkje kunnen nemen in de keuken van de familie Bakker. Er is intens en oprecht met ons meegeleefd, we zijn enorm gesteund. We hadden het er zonder jullie niet zo goed van af kunnen brengen.
Nog steeds raak ik diep ontroerd als ik de reacties lees op de blog, als ik de kaarten zie die ik heb ontvangen, als ik denk aan al die lieve mensen om ons heen die de moeite hebben genomen om ons op wat voor manier ze konden te steunen. Ik heb het al eerder gezegd; een waanzinnig geschenk dat we nooit hadden 'gekregen' als ik niet ziek zou zijn geworden. Het bekende 'het brengt niet alleen nare dingen maar ook veel mooie dingen'. Niets is minder waar.
De afgelopen maanden heb ik mijn lief en leed op dit blog gezet. Spijt? Zeker niet, alhoewel ik me soms wel even achter mijn oren krab, er staan wel heel veel intieme dingen tussen. Vaak bewust maar ook onbewust heb ik alle schone en vuile was buiten gehangen. Ik had dit blog zo nodig om hier doorheen te kunnen komen. Teiltjes vol heb ik gehuild, over en over heb ik het gelezen. Vaak las ik een bepaalde dag wel tien keer. Het leek soms wel een boek maar het ging verdorie wel over MIJ. Ik ben mezelf ook aardig tegen gekomen en heus niet altijd leuk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik was toch altijd de Linda van no-nonsense; niet zeuren, niet zweven, niet ergens in blijven hangen, 'trek die pleister er in één keer af' en verder gaan. Maar achter die houding zit toch ook een heel andere Linda. En ik moet zeggen, ik vind haar best aardig! Maar het is nu ook tijd dat ik straks weer bij het schoolplein sta en 'gewoon' Linda ben en niet de Linda waarvan iedereen weet wat ik het afgelopen weekend heb gedaan en welke ongemakken ik nu weer ben tegen gekomen. Ik heb dit ook publiekelijk willen delen omdat me dat goed uit kwam, niet keer op keer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Het van je afschrijven is zo goed.
Ik zal zelf waarschijnlijk de blog nog regelmatig aanklikken, misschien zelfs wel een keer iets schrijven over mijn herstel als blijkt dat ik het toch heel moeilijk vind om afscheid te nemen van mijn 'vriend in bange dagen'. Want ik zal wat uurtjes doorgebracht hebben in het bed of op de bank met mijn laptopje op schoot.
Mijn blog is mijn uitlaatklep geweest in al deze maanden. Wat ik niet wilde of kon uitspreken, schreef ik op. Mensen die mij goed kennen weten ook dat ik geen prater ben. Mijn moeder zegt vaak dat ze door middel van mijn blog meer over me te weten is gekomen dan via onze dagelijkse gesprekken. Mijn vader zit vaak te huilen als hij mijn verhalen leest. Mijn blog was mijn beste vriend om het zo maar te zeggen. Hij liet me vertellen, huilen en verwerken wanneer ik dat wilde. Hij luisterde alleen maar, zei niets terug en stelde ook geen vragen. Dat is waar ik behoefte aan had. Dat is wat me er ook doorheen heeft gesleept. Maar het is ook goed dat daar nu een einde aan komt. We moeten weer verder proberen te gaan met het gewone leven.
De blog blijft gewoon zweven op het internet. Wie weet surft er in de toekomst iemand voorbij die er wat aan heeft, of die behoefte heeft om iets te lezen over lotgenoten. Als ik op deze manier iemand in een soortgelijke situatie van dienst kan zijn, doe ik dat graag.
Ik begon het verhaal met de woorden 'Ik word wakker', en de computer sloeg het document automatisch op onder de titel: Ik word wakker. Naarmate de maanden vorderden werd dit 'Ik word wakker' wel een heel toepasselijke titel. In eerste instantie werd ik wakker omdat ik ernstig ziek was, zelfs een levensbedreigende ziekte had. Nog is het soms moeilijk te bevatten. Vervolgens werd ik wakker omdat ik in ene heel anders tegen het leven aan ging kijken, mijn kinderen op een andere manier zag, en me daar soms zelfs schuldig over voelde. Frank niet, daar hoef ik niet voor wakker te worden, ik zit nog steeds in die droom en hoop daar nog jarenlang in te mogen blijven.
Wat hadden wij het toch altijd 'voor elkaar'. Leuk huis, leuk gezin, we kwamen niets tekort, allebei een leuke baan en financieel geen zorgen. Maar na alles dat we hebben meegemaakt zijn we toch wel wakker geschud. Het is uiteindelijk allemaal zo betrekkelijk.
Wat is er veel gebeurd. Het aangaan, doorstaan en overleven van de chemokuren. En wat hebben we het uiteindelijk goed gedaan! Wat is belangrijk in het leven? Hoe vul je je leven in? Met wie en waarom? Wakker geworden van al die lieve vrienden om ons heen die er altijd al waren maar er nu echt ook voor je zijn. Yvon omschreef het heel erg mooi: "Je bent veel liefde tegen gekomen de afgelopen maanden denk ik zo, het was er al, maar soms ga je er gewoon aan voorbij". Ze heeft het niet beter kunnen verwoorden.
Ik ga hier geen namen noemen omdat ik helemaal niemand te kort wil doen en bang ben dat ik misschien iemand vergeet, maar nogmaals allemaal ontzettend bedankt voor alles! Jullie hebben geen idee wat dit voor ons heeft betekend.
Nu gaan we verder, proberen we de draad weer op te pakken. Beetje bij beetje, alles op zijn tijd en niets overhaasten. Er zal wellicht nog een tijd komen van verwerking, van verdriet, angst maar hopelijk ook weer van vertrouwen. Komt de kanker terug en zo ja, hoe en waar? Word ik wel weer helemaal de oude? Zullen er lichamelijk schadelijke gevolgen zijn van deze intensieve chemokuren? Niemand weet het nog, de tijd zal het leren.
Ik zal het proberen te confronteren zoals ik het al deze maanden heb gedaan; dag voor dag en elke dag is weer anders.
I did it myyyyyyyyyy wayyyyyyyyyy.
