De laatste hindernis...

Hij is genomen, die allerlaatste hindernis op weg naar volledig herstel. Vier maanden heb ik rondgelopen met een abces in mijn lijf met alle daarbij behorende ongemakken. Maar vorige week ben ik geopereerd en het is gelukkig alles meegevallen. Ik heb me zelfs niet vooraf druk gemaakt om infusen en ruggenprikken. Ik was het zo verschrikkelijk zat en er aan toe dat het nu eindelijk operatief verwijderd zou worden.

Ik had al goed nieuws gehad in de VU op 19 mei. Ik werd gefeliciteerd dat ik voor het eerst een "gezond" bloedbeeld had. Alle waardes waren naar behoren. Mijn HB zelfs 8.4 en dat zonder hulpmiddelen. Witte bloedlichaampjes die tussen de 3 en 10 behoren te zijn waren 4.2. Die bleven de afgelopen maanden toch steeds rond de 2 hangen. Twee dagen later zat ik bij dé chirurg in Alkmaar die gelukkig niet moeilijk deed waaruit ik begreep dat het voor hem een routine klus moest zijn. Deze man opereert maar 2 x per maand geloof ik, dus nu was het zaak om zo snel mogelijk geholpen te worden. Hij zat bij zijn eerstvolgende operatiedag al helemaal vol maar vanuit het ziekenhuis kwam er weer zoveel begrip voor de hele situatie dat ze me er tussen hebben gestopt. Met het oog op een wat langer herstel van deze operatie en de zomervakantie in het vooruitzicht, wilde de chirurg me zo snel mogelijk helpen. En dat is gelukt!

Ik ben nu herstellende en dat gaat heel erg goed. Geen vervelende naweeën tot nu toe en de wond heelt keurig. De bekende biotex-badjes vullen mijn dagen. Af en toe ben ik nog wel een beetje huiverig want "ik zou toch een lang herstel moeten hebben van deze operatie? Gaat dit niet té snel wat betekent dat het eigenlijk niet goed gaat?". Ik voel me echt naar omstandigheden heel goed. Gelukkig moet ik woensdag terug naar het ziekenhuis naar de wondpoli en dan hoop ik een bevestiging te krijgen dat het er goed uit ziet. Dan kunnen we dit eindelijk af sluiten, op naar volledige bewegingsvrijheid en lichamelijk herstel.

Vandaag ben ik jarig en ben ik 40 jaar geworden. Zaterdag vieren we dit met een groot feest en we hebben er enorm veel zin in. Julia en Fleur hebben al feestkleren uitgekozen want die mogen natuurlijk niet ontbreken en ze gaan zaterdag naar de kapper waar ze feestelijk worden gekapt. Ook ik word onder handen genomen en ben benieuwd naar het resultaat van mijn nieuwe korte coupe.

Vanaf nu alleen nog maar leuke dingen in het vooruitzicht. Straks lekker op zomervakantie naar Spanje met Mark en Astrid en Patrick en Marit. Ook Luc en Ciska komen een paar dagen langs met de camper. Wat vorig jaar werd verstoord gaan we dit jaar over doen! Wat zullen we genieten en wat zullen de kinderen het fijn hebben met elkaar. In september een paar dagen naar Marbella met Noelle en Marjon. "Je moet het níet doen" is onze nieuwe slogan. Ik straks verlost van alle ongemakken om eindelijk eens te kunnen werken aan conditie, souplesse en een sterker lichaam. Ik kijk er naar uit om over een paar weken weer eens te kunnen lopen, het vertrouwde rondje. Tot op heden kan dat nog steeds niet. Lichamelijk trek ik dat gewoon niet. Maar dat gaat echt weer komen, ik ben er van overtuigd.

Ik vind vandaag een mooi moment om deze blog definitief af te sluiten. Op mijn 40e verjaardag met alleen maar goede dingen in het vooruitzicht. HET IS KLAAR.